Hai un mantra recorrente na miña cabeza: tirado fronte a tenda no campo base do Aconcagua, ao que chaman Praza de Mulas, respiraba coma un peixe fóra da auga, recentemente chegado e cun aspecto que supoño sería lamentable. Por diante de min pasou un guía arxentino que regresaba do cumio, parouse, observoume e díxome... "-no se abandone", mirou para adiante e seguiu camiñando.
Agora que custa arrancar, o non se abandone e algo resoa na miña cabeza cada vez que penso en non facer nada.
Durante este outono, o último outono, o derradeiro outono?, dende a primeira saída sentín que era un outono especial; ata cheguei a pensar que sería por non ter saído moito... pronto me decatei de que non, estábamos vivindo un dos outonos máis espectaculares dos vividos, coma aquel que aínda está cravado na mirada (https://ramonvilaanca.blogspot.com/search?q=aquel+outono&updated-max=2016-11-02T13:36:00%2B01:00&max-results=20&start=2&by-date=false)... Finalmente todo o mundo o dixo: o último outono, o derradeiro outono?, foi sinxelamente espectacular... tal vez irrepetible, tal vez en compensación polo mal que tratamos as nosas montañas, montañas ás que, lamentablemente, as últimas veces só subín para ver con impotencia como se queimaban...
As fotos están tiradas onde sempre, en Augas Mestas, na Ermida, na estrada que vai dende Quiroga á Seara, na Seara, en Vieiros, na estrada que vai da Seara ao Alto do Couto, en Visuña, na Devesa das Valiñas, no Rego das Maseiriñas... lugares que para min son espazos vitais aos que volvo sempre... espazos nos que sempre foi outono... espazos nos que quedar a descansar...
As imaxes pódense ver en silencio e tratando de imaxinar o son de cada lugar... para seleccionalas eu estaba escoitando esta música: https://www.youtube.com/watch?v=YYvLQKzDuCI&list=LL&index=44
.jpg)
.jpg)
