domingo, 12 de marzo de 2017

EMOTIVO, SALVAXE, ÍNTIMO... VÉMONOS MEU...

Emotivo, salvaxe, íntimo... pendurado para sempre entre o monte Formigueiros, a devesa da Rogueira e a sima Aradelas... xa es eterno meu.
Miro atrás sen pena e vexo tres corpos espidos no medio do río Mundo nunha madrugada xélida... só hai risas e imaxes imprecisas pola brétema que desprenden os nosos corpos que morren de vida: -isto non vos é para durar, dixo...
Miro atrás sen pena e só sinto risas profundas por algo tan puro e natural como é a xente sinxela: -voute levar o boi de Vilar, -voute levar o boi de Vilar... No medio dunha cifra escoito as túas palabras: -neno, voute levar o boi de Vilar.
Miro atrás sen pena e vexo un ser tan puro como a neve do Karakorum, tan puro como un Peugeot 205 coa bandexa traseira ocupada por un enorme pano coa faciana do Che estampada: -ti sempre fuches moi "pijo"... dicíame.
Miro atrás sen pena e sinto a vida duns anos felices acompañado por todos eles... a maioría de nós vímoste voar onte, cara a Rogueira, cara a sima Aradelas, cara o cumio do monte Formigueiros... e agora xa nos acompañarás en cada paso, en cada cova, en cada barranco... Era difícil imaxinar un final así... emotivo, salvaxe, íntimo... no extremo; si, sempre nos extremos.
Miro atrás sen pena e escóitote berrando dende a beirarrúa de en fronte: -mestre, mestre... xa non coñeces a ninguén...e o corazón late con forza pensando nos toques de pelota no aparcadoiro do Torcal de Antequera, ou na cancha deportiva de Arredondo, ou na beira do río de Melón... O corazón late con forza pola pureza de cada un dos momentos que gozamos xuntos; late con forza porque aquela pureza nin se merca nin se vende e por máis que se busque non é doado que apareza...
Miro atrás sen pena e escoito o ruxir do río na cova do Hundidero... e véxote arriba expectante, ansioso, lunático... -salto?, -salta... Supoño que non aprenderías a nadar nos últimos anos. Sempre atopabas con quen saír das pozas, calquera de nós valía, a conexión era íntima.
Agora mirarei atrás sen pena e vereite voando polo Caurel coma un "lince chosco".


miércoles, 25 de enero de 2017

MOSAICO DE CULTIVOS NA ZONA RURAL DE TUNGURAHUA, ECUADOR.

Por unha vez as cousas seguen o camiño correcto.
Fotografía publicada na Revista AUS, da Universidade Austral de Chile; sobre a paisaxe típica de Tungurahua en Ecuador. Eu só pasaba por alí a curar a humildade no monte Chimborazo.
Aparece dentro do artigo: Arquitectura, tradición y turismo. La arquitectura vernácula de Tisaleo en el desarrollo de un modelo turístico basado en el paisaje cultural.
De: Daniel Díez-Martínez, Juan José Martí-Noguera e Santiago Suárez Abril.

RESUMEN: El estudio del paisaje urbano de Tisaleo, en la región interandina del Ecuador, es objeto de una investigación cuyo fin es el desarrollo de un ecoturismo que gravite alrededor del mestizaje intercultural y los recursos naturales y paisajísticos característicos de la zona. A pesar de que el Plan de Desarrollo y Ordenamiento Territorial (PDOT) del municipio presenta un escenario de pervivencia y conservación de la arquitectura tradicional, los fenómenos de globalización recientes han propiciado un proceso de pérdida progresiva de la identidad idiosincrática de los pueblos andinos, que ha acarreado la destrucción y abandono de sus manifestaciones arquitectónicas más representativas. El artículo analiza este legado constructivo desde la perspectiva de la conformación de un paisaje cultural, acorde a los principios de la Organización de la Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura (UNESCO), y pone en valor el rol que un patrimonio arquitectónico característico puede desempeñar como agente complementario de un proceso de desarrollo de ecoturismo.


domingo, 22 de enero de 2017

A LUZ DUN INVERNO INSUFICIENTE

Rabexar sen respirar porque o aire non recende a neve.
Os vales, de todos os xeitos,  seguen o seu curso; a luz segue tinguida da melancolía propia dun outono que tampouco foi.
Movéndose síntese xeo... de frío, non de auga.

Bustelo de Fisteus e val do Sil no solpor

Canón do Sil dende a baixada de Torbeo á Cubela en Ribas de Sil

Meandro da Cubela en Ribas de Sil

Fervenza do Fócaro, na Seara. Serra do Caurel

Cabana no val do río Visuña, na Serra do Caurel

Fervenza de Vieiros, na Serra do Caurel
Río Selmo por riba da Fervenza de Vieros, na Serra do Caurel

Invernía no souto de Vieiros, na Serra do Caurel

Poza no río Selmo baixo a Fervenza de Vieiros, na Serra do Caurel

lunes, 2 de enero de 2017

IMAXES PARA 2016

Non as contei pero superan as 100.000 como todos os últimos anos. Sempre son demasiadas imaxes para tratar de suplir unha mente cansada.
Algúns, a meirande parte, son redescubrimentos importantes dun ano que non foi bo e deixará fondas pegadas.
Non hai ningún criterio para selecionalas e cando as volva a ver preguntareime por que... Sempre é o que hai...

Mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil dende o miradoiro dos Boqueiriños. Ribeira Sacra. Parada de Sil e Sober.

No Trail do Lor que organiza Tourgalia

Cara o campo alto do Tharpu Chuli (Tent Peak). Annapūrna Himāl. Nepal. Ao fondo Machhapuchhare montaña sagrada

No campo alto do Tharpu Chuli (Tent Peak). Ao fonto a cara sur do Annapurna... Nepal

R32 no barranco do Regueiro Seco en Campodola. Quiroga. Por casualidade, como pasan sempre as grandes cousas...
Canón de Ordesa nas gradas de Soaso. A visión causa a mesma impresión de sempre, pero esta vez hai un montón de sorrisos no medio. CM Formigueiros, inesquecible...
Babia nunca pode faltar, camiño de volta do Montiguero unha parada para sentir o osíxeno en Peña Redonda


Val de Visuña, fervenza grande de Hórreos. Moito antes de que o Caurel fora descuberto. Evidentemente esta imaxe non é deste ano pero sempre está de actualidade. No val de Visuña quedaremos...

domingo, 11 de diciembre de 2016

DEVESA DO CERVO. O MAZO. QUIROGA

Ritual.
Agardaba pola ponte de decembro como moitos outros anos. Sempre coincide por aquí así...
Ando lento.
Ando atento.
Non vou a ningures molesto por un sol que non corresponde. Rabexo. Mágoa de tempo...
A verdade xa é un pouco tarde, xa o sabía dende os días anteriores de camiño a Seara pero non quero faltar a cita con Bárbol (Treebeard). Tal vez este ano, como moitas outras veces, tamén apareza.
Si, aquí está, no mesmo recuncho de sempre, onde o bosque é máis vello, onde o bosque é máis tranquilo, onde o bosque cheira a humidade, onde o bosque é... brutal.
Séntaste e fuxes deste mundo para entrar nun mundo antigo... ents, ucornos (Huorns)...
Quen sabe cando será o primeiro xiro deste ano; o aire aínda non trouxo neve para quedarse...

Track .gpx ruta O Mazo-Devesa do Cervo-Fervenza do Cervo-Pico Montouto.

No camiño do Mazo á ferrería

No camiño do Mazo á ferrería

Recuncho do rego de Montouto na parte baixa, fóra do camiño

Rego que baixa de Rinán a carón dunha das fervenzas, fóra do camiño

Fervenza no rego de Montouto, fóra do camiño

Bosque vello, devesa do Cervo

Bosque vello, devesa do Cervo

Devesa do Cervo, lección de Xeoloxía. Así é unha montaña por dentro. Flanco do Sinclinal da Serra do Caurel

Fervenza do Cervo

Parte baixa da devesa do Cervo

Parte baixa da devesa do Cervo

Devesas do Cervo e Mazales, a esquerda

A lúa sobre a devesa do Cervo

Solpor no val do río Soldón, ao fondo o pico da Torca

sábado, 10 de diciembre de 2016

FERVENZAS DO SELMO NA ZONA DE PENA LONGA...

Esmorece o outono e como un lóstrego vina dende a estrada...
Xa había tempo. Cando éramos río pasamos por alí moitas veces sen tempo máis que de ser iso... río.
Agora apreciamos o que significaba aquilo pero pódese ir de vagar a deixarse arrolar por un mantra que non cesa.
Nos dominios da fervenza das fervenzas, antes de abandoar Quiroga, o río Selmo salta primeiro nunha cachoeira e logo nunha chapacuña da que parte unha vella caldeira. As chapacuñas para as presas aproveitan na meirande parte dos casos saltos de auga naturais; así cunhas simples fiadas de cachotes tiñan a presa montada...
Salvaxe e sutil...









RUTA DA SEARA AO PENOUCO (SILLA DE CASTROMAO)


Dende o centro da Seara (aira do Dismo); saímos da poboación pola rampla principal en dirección sur para ir pola estrada ata a Golada. Na Golada collemos a pista forestal que leva á Rotea e que pasa polo miradoiro onde está interpretado o glaciarismo nos vales da Seara e Vierios. Tendo en conta que o monte na zona das antenas da Rotea é baixo e tamén hai lameiros faise moito máis agradable abandoar a pista e ir pola parte superior dende onde xa se ve o Penouco e a Silla de Castromao. A entrada da pista forestal que conduce ao noso obxectivo ten unha pequena sinal de madeira que indica o Penouco... ao final da pista, que non sempre está nas mellores condicións pola vexetación, empeza un sendeiro estreito que baixa primeiro e sube despois entre as rebolas cara o punto máis alto da Silla que é o Penouco.
Para descargar track .gpx premer aquí.


A Seara dende a Rotea

Vieiros dende a Rotea

O Penouco sobre o val do río Selmo

Vieiros e a Seara dende o Penouco

A Seara dende o Penouco

Val do Selmo, Ferramulín e Hórreos dende o Penouco

Vista cara o leste e o norte dende o Penouco; Vieiros e a Seara...