CAIAC NA RÍA DE FOZ: SAN COSME DE BARREIROS - PRAIA DE ANGUIEIRA.

Sempre que remo pola ría penso nos Elcano chegando ao porto de Foz. Non podo evitar pensar como sería entón...
Agora, dende que o mellor regalo do mundo en forma de caic inchable, chegou a miña colección de "vicios", todos os 29 de decembro paso a tarde remando, non importa como esté a marea. 
Polo tipo de nubes e o bo tempo, presentía que ía ser un espectáculo... o resto xa o vedes, foi como estar dentro dun cadro de Vincent Van Gogh. 
Ademais, ao pouco de empezar a remar, cando aínda case nin estaba colocado, tiven a oportunidade de fotografar malamente o esquivo Martiño peixeiro... aínda que tardei en reaccionar fun capaz de facer algunha foto. Seguro que é un dos paxaros máis fermosos da creación. Case sempre o vexo de lonxe remando no río Sil e algunha vez o tíñamos visto na ría de Foz... nesta ocasión estaba tan cerca que o puiden fotografar. 

O esquivo Martiño Peixeiro, picapeixe o peixeiro común

Foz

ESQUÍ DE MONTAÑA NO CAUREL: VILARBACÚ - CAMPA DO ABEDUL. CAMIÑO DA MINA AO PÍA PAXARO

Clásico camiño da mina de Vilarbacú ao Pía Paxaro.
Hai neve rara, amoreada, e conxelada, nun camiño que cada vez está peor. Xa non é o dos anos anteriores. De todos os xeitos subo sen problema, aínda que vou algo tarde, ata a mítica Campa do Abedul. 
Fun vendo pegadas de raquetas ata máis ou menos a metade, logo nada, como sempre... A parte superior, na Barreira é o máis frío e "alpino" que se pode facer nestas montañas. Os últimos metros, sempre venteados, costan ata sair pola outra cara, ao sol...
Son algo menos de 2 Km, con 300 m de desnivel positivo, sempre intensos si hai pouco tempo.

Vilarbacú

Pía Paxaro

Montouto e Rinán, aquí sempre están presentes. A neve cura un intre a ferida do incendio deste verán

Montes Aquilanos

Serra de Roxa Longa

ESQUÍ DE MONTAÑA NO CAUREL: O TERREIRO - ALTO DO CAMBEIRO (PACIOS DA SERRA)

Día de circunstancia no que non fixen unha boa previsión... de todos os xeitos percorrín unha zona na que non estivera nunca: o importante é estar!
A idea era subir todo o posible pola pista dende o O Boi para dar un paseo tranquilo ata ao Pía Paxaro pero había demasiada neve e foi imposible chegar máis arriba. Antes, por aquí calquera paseo facíase entre piñeiros, agora, despois do incendio de 2022 a paisaxe está moi transformada e... non é o mesmo. Volvo a dicir o mesmo, os piñeiros aquí non pintaban nada, mais era a miña paisaxe dende sempre...
Pasar unha tarde deslizándose sobre a neve nestas montañas sempre é positivo...
Un percorrido de máis ou menos 8 Km dende a pista e e volta ao coche.
O resto foi como moitas veces, un solpor luxurioso coas impensables luces que deixa a neve. 

Pacios da Serra

Rinán e Montouto

Pía Paxaro

Pía Paxaro

Val do río Ferreiriño

Val do río Lor

Altos do Boi e do Convento, ao fondo

Vilar e val do río Lor

ESQUÍ DE MONTAÑA NO CAUREL: A GOLADA (A SEARA) - FONTE DE CAIS.

Estaba un día bastante duro e con moitísima neve recén caída.
Penso que despois do incendio de agosto por fin limparon a pista pola que no seu día circulábamos nun coche normal e pola que, nos dous últimos anos, non se pasaba nin a pé... entón estaré ben para pasar por alí unha tarde de neve de primeiro día. 
Dende a Golada ata Fonte de Cais hai 2,4 Km, logo se sube e a baixada é bastante tranquila aínda que coa néboa case non se distinguía o relevo. 
Repetida unha e mil veces, pero cando hai temporal, esquiar na casa é o máis axeitado. 

Val do Soldón, na hora dos lobos

UN VAL E O SEU BALCÓN... VAL DE QUIROGA DENDE BUSTELO DE FISTEUS

Literalmente miles de solpores dende aquí.
Hoxe a tormenta fixo que a luz mudara e se volvera incerta.
Como será unha luz incerta?

A tormenta e a súa luz dende Bustelo de Fisteus

ESTRADA NA CRUZ DE OUTEIRO. MONTAÑAS DO CAUREL

Érase unha vez...

Baixo como miles de veces da Seara. Tarde de choiva e frío. Luces imprecisas.
Fun ata a Fervenza do Fócaro e percorrín a aldea con calma. Xa había tempo...
Nugallán deixo a cámara na casa. Nunca, xamais saía sen a cámara. 

Á tardiña, na estrada, despois da Cruz de Outeiro, brétema consistente e unha luz verde e pastosa. Lembro que vivo nun paraíso de luces e cores sen importar a hora e o día... disparo... disparo... disparo... 

A situación dura un intre coma moitas outras veces pero é real.