Noto unha estrada monstruosa saíndo dunha cidade monstruosa que se nega a espertar, sumida nun calor pastoso cando aínda non amañeceu. Nas súas beirarrúas, corpos murchos que non agardan nada, consumidos pola fame, o calor e a humidade. Non sei se son capaces de sentir desesperación.
Como en Blade Runner, centos, miles de bloques de edificios que agardan vida. Durante quilómetros os vexo pasar preguntándome onde estará agora a xente que os ocupará. Desacóugame; a miña mente non é capaz de abrise tanto para imaxinar un futuro alí, con soños, ilusións, esperanzas, fracasos, dores...
Horas, si, horas vendo pasar os monstros de formigón que case se perden na néboa da contaminación dunha cidade que non ten límites coñecidos. É algo parecido á cidade dos gatos? Non me atrevería a entrar alí e perderme por uns espazos que, desde fóra, se amosan tan irreais como a paradóxica cidade creada pola mente do xenio xaponés. Vendo isto compréndese por que foi quen de imaxinar algo así.
Son moitos carrís modernos que unen Delhi con Agra, ordenado, desordenado, quizais pero non alcanza; irradia unha luz lúgubre amparada por un día que ameaza tormenta.
Ollos preguiceiros que se internan nun horizonte de arrozais e tétricas chemineas de tétricos fornos para cocer, tal vez, tétricos ladrillos que parirán espazos indefinidos de algo parecido á felicidade. Gustaríame impregnarme dese mundo; é o que ten o triángulo da India, nunca chega: queres máis luz, máis olores, máis rostros cansos, máis espazos perennes, máis cores. Queres, en definitiva, comprender máis.
Algo así, nunha pequena dose, pasa como nun soño artificial que se aproxima máis á vixilia que a estar realmente durmido. Os sentidos a flor de pel vagan por paisaxes verdes, húmidos, cinsentos... Comparten camiño con xente encollida, tostada por un sol que nunca chega a brillar como nas pinturas de Van Gogh. Gustaríame estar alí observándoos detido no borde da estrada, preguntarlles que significa para eles esta arteria; non se me ocorre que pensar, non son capaz, evidentemente, de sentirme sentindo alí o que sentiría vestido cun sinxelo traxe branco que mal chega a cubrir o corpo.
E os elefantes? Onde están os elefantes? É o único que falta para completar unha paisaxe tópica xunto ao monstro que nos conduce a topármonos de fronte co Taj Mahal. Debería ser obrigatorio coñecelo, imaxinarse polo menos unha harmonía así. Salman Rushdie definiuno con precisión: “a realidade sempre supera a ficción.”
Lonxe da dor, un domingo tormentoso do mes de xullo, volvín a decatarme de que o mundo é tan grande que merece a pena vivilo. Pequenas cousas lonxe dos grandes circuítos son as que nos fan sentir viaxeiros volvéndonos tan lixeiros como cando abandonamos o corpo. Pregúntome como son o resto dos días alí cando non estamos, como son, en definitiva, os seus días e se son capaces de percibir eles un domingo calquera de xullo coa serpente que os divide vomitando ruídos e historias que lles son totalmente alleas.
Xente en movemento en todas as direccións. Unha área de servizo que podería estar en calquera país do mundo con este tipo de instalacións. Quixen entrar para velo; era o único occidental nese espazo no que se mesturaba o calor con multitude de olores indefinidos. Un, dous, tres segundos e saín en busca de máis calor e humidade. Pensei: así é como é unha tarde de domingo calquera de calquera mes de xullo a moitos quilómetros de distancia. Ás veces, cando a mente se baleira, os imaxino alí descansando para volver enfrontarse ás súas vidas... E cando chove, e cando é decembro, e cando comezan unhas vacacións. O uso que facemos do noso cerebro é tan insignificante que dificulta a percepción de determinados matices das cousas que se producen fóra do noso ámbito. Desde que observo estas cousas gústame xogar a lembrar como era e como estará sendo cando aquí sucumbe un verán que si, desta volta chegou a tempo.
Non estou seguro de que poida imaxinalos correndo pola beiravía dunha autoestrada durante quilómetros e quilómetros nas proximidades do monstro que acabará por engulir todo. Aquí, algúns co torso descubierto trotando suavemente baixo unha luz que declina; alí, outros repousando o esforzo... Por que non corren entre os arrozais? Eu faríao, por iso non os esquecín e volve á miña cabeza sen esperalo, sen entender por que. Que fan cando regresan a casa? De que teñen medo? Teñen medo? Están asustados pola luz do seu país? Que pensarían se eu empezase a correr con eles? Viraos enfrontarse ao frío, á neve e á falta de osíxeno das montañas cubertos por simples plásticos dos que se empregan para fabricar bolsas de lixo; nunca me imaxinei que algunha persoa desa especie de "humanoides" recuberta de plásticos industriais puidese adestrar o seu corpo na beiravía dunha das autoestradas que rodean ao monstro que se alimenta de vidas.
Case nunca, os seus ollos negros apagados transmiten algo. É moi difícil imaxinar o que pensan mirándolles aos ollos que, só en ocasións, emiten algo parecido a un destello de emoción. Os recordo rodeándome ao retorno dunha cume para felicitarme e facerme mil preguntas que non dou respondido; os seus rostros nunca deixan adiviñar o que o seu espírito quere saber. Homes, mulleres, dá igual. E eu, parado alí cos mesmos ollos lunáticos de sempre tras cruzar de novo a delgada liña vermella, querería dicirlles que vivo nun lugar sen ruídos, nin calor, nin humidade, e que corro pola terra descuberta rodeado dunha luz verde, transparente...
Autobús parado no medio da serpente que vomita ruídos, unha muller camiñando pola beiravía, sen prisa. Na man dereita unha maleta pesada. O corpo cuberto por un rechamante sari escuro. Tamén se dirixe cara ao monstro... Sinto medo.