Mostrando entradas con la etiqueta duende. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta duende. Mostrar todas las entradas

lunes, 14 de noviembre de 2016

OXALÁ...

...aquel día de bochorno non tivera entrado un vento xeado pola miña fiestra despois dunha noite de soño que non foi tal. Souben que te foras antes de sabelo... despois non quixen saber, pero é verdade, xa non estarás nunca. Así sen máis, como unha luz que está a pasar e xa non é máis que ausencia, sombra...
Agora penso e non culpo a nadie de tantos anos fuxidos estando e sen estar. Non sei moito e seino e sabía todo.
Podería dicir que aquel día, sen saber moi ben o porqué, morreu outra parte da esencia que chaman alma; non o direi, só me gustaría despertar pola noite e non darme conta de que é verdade.

Angustioso solpor de outono en Bustelo de Fisteus, como sempre...

viernes, 23 de septiembre de 2016

GLOBAL: O ALFAREIRO DE BHAKTAPUR

Hoxe descubrinme o bastante triste como para escribir sobre o alfareiro de Bhaktapur.
Como a maioría das historias que veñen a miña cabeza, a do alfareiro de Bhaktapur tamén é triste, ou polo menos, tinguida dunha melancolía pastosa...

Non lembro moi ben que estaba facendo o día 25 de abril de 2015 mentras as placas Euroasiática e India lle deron a Nepal un motivo máis para sobrevivir. Un terremoto, dunha intensidade que casi non miden as escalas, sacudiu inmisericorde boa parte deste país máxico.

11 de maio de 2016
Pouco máis dun ano despois, nos muros de Kathmandú, os meus ollos cansados por interminables horas de aeroporto, atopan consuelo "we will rise again". Nas rúas non vexo xente resignada, vexo xente contenta; o mesmo ruido de sempre, o mesmo orden desordenado, os mesmos sorisos...
A simple vista, no centro desta cidade hipnótica, non fai falla insistir moito coa mirada para darse conta de que o terremoto foi de verdade. Un ano despois as feridas seguen abertas; as irreparables perdas humanas e as reparables perdas materiais.
Non quero mirar... estou entrando na praza Durbar de Kathmandú... teño un nó no estómago, dame rabia o que vexo; é verdade, todo o que nos dixeron era verdade. Os nosos amigos nepalís disimulan a súa dor... a min ocórreseme algo drástico: é como si caira a Catedral de Santiago...

28 de maio de 2016.
Bhaktapur, outro motivo máis para volver a sorrir unha e outra vez en Nepal.
A primeira vez que paseara polas súas rúas caóticas ateigadas de xente, comprendín definitivamente que o mundo, efectivamente, é demasiado grande e bonito e que con Nepal xa non había volta atrás...
-Non, non son só as montañas... que tamén... pero...
Bhaktapur, Little Buddha.
Bhaktapur, Durbar Square... Pasos desordenados en busca dun espazo quente, frenético, cheirento, vivo...
Dame igual o norte, dame igual Pokhara, dame igual a neve que ensombreceu o intento ao Tharpu Chuli, dame igual a sur infinita do Annapurna...
Dende a primeira vez o meu soño nepalí tivo demasiados nomes propios afastados do bafo xélido e mítico que desprende a cordilleira do Himalia sempre cos seus incontables intanxibles: Swayambhunath, Patán, Bhaktapur, Boudhanath, Pashupatinath, Dakshinkali... KATHMANDÚ.
Tiña datos imprecisos pero si, atopo Bhaktapur moi castigada, aquí houbo moitos mortos, demasiados; como en todos os sitios onde houbo algún morto... Lembro imaxes que xa non existen e os ollos pican de mágoa.
Como si non faltara nada, os nepalís afeitos despois de algo máis dun ano, xiran e xiran neste decorado sublime. Eles nunca faltan á cita...
Cinco minutos, poucos pasos máis e estarei na praza dos alfareiros.
Xa hai anos dende a primeira vez. Nin unha dúbida dentro do labirinto, un pulo invisible lévame ata alí incluso sen querer... pero quero. Quero seguir completando a historia do alfareiro de Bhaktapur.
Si, xa estou, é aquí.
A cámara na man...
Pero...
Miro desconcertado.
Asexo.
No seu rincón un novo alfareiro traballa sen levantar a vista do torno eléctrico. Non entendo... Pero...
Non esperaba que non estivera alí.
Non esperaba non atopar na súa vida ao alfareiro de Bhaktapur; esperaba non subir ao Tharpu Chuli, esperaba un tempo endiañadamente malo na montaña, esperaba andar detrás de néboas que corren val arriba para recordar quen manda nos vales do Himalaia...
Non, non esperaba que o alfareiro de Bhaktapur non estivera alí.
Reorganizo os meus pensamentos.
Inicio o ritual de fotografalo todo. Síntome impuro retratando ao novo alfareiro... Levarei o meu recordo, máis documentos para almacenar na memoria e ir colocando nos sitios adecuados.
Dou pasos imprecisos fronte a miles de cacharros de barro listos para cocer. Móvome pantasmal entre os curiosos que xa non ateigan a rúa como antes do tremor...
Marcho.
Volvo a vista atrás.
Volvo a vista atrás.
Volvo a vista atrás...
Gardo a cámara e achégome de novo ata o espazo que ocupaba imponente facendo xirar cunha pequena pértega a roda do torno a un palmo do chan...
Nunha esquina non quixen ver desmontada a plataforma de madeira do torno despois de xirar toda unha vida. Despois de millóns de voltas... Despois de moitos monzóns... Despois de moitos estados de ánimo... Non quero fotos de algo así.
Ao carón do obradoiro as mesmas tendas de sempre e como sempre achégome para levar varios recordos de barro. Compro ben e rápido. Agora non regateo nin polo xogo de relacionarse cos vendedores.
Xa me iba pero non quixen:
-Que foi do alfareiro que traballaba aquí?
-Morreu despois do terremoto.

O alfareiro de Bhaktapur o día 17 de outubro de 2009

O alfareiro de Bhaktapur o día 12 de maio de 2012
Bhaktapur, 28 de maio de 2016


lunes, 11 de enero de 2016

CATRO FOTOS PARA O ANO 2015

Foi un ano de demasiadas fotos.
Como sempre intentos desesperados por coller a luz que fuxe endiañadamente rápida.
Frío, emoción, luz cambiante, humidade, escuridade, calma, cor, cansanzo, osíxeno...
Non é doado cabalgar mares tan raros; menos mal que, máis que nada, son só estados de ánimo.

Solpor violeta nos vales dos ríos Quiroga e Sil dende o miradoiro de Bustelo de Fisteus

Cumio do nevado Pumarinri. Cordilleira Huayhuash. Perú

Homo habilis. Museo da Evolución Humana. Burgos

Fervenza da Ola ou do Pombar. Cruz de Outeiro. Quiroga


miércoles, 4 de noviembre de 2015

E... OUTRO OUTONO MÁIS DIFÍCIL

Sempre está aí. Sempre chega a tempo para completar un ciclo que só indica que pasa a vida. Sempre é o mesmo: o pasado medra...
Non me preguntes como é o outono nestas serras; é demasiado complicado. Os outonos...? os outonos resultan demasiado complicados sempre.
Sair das neves do sur e chegar a un outono como este non é doado, desacouga.
Camiñando sobre as mesmas pegadas de sempre penso na solución. A solución volverá coa neve que xa cheira no aire. Chegaremos á neve?

Cabana no souto de Ferramulín; cóntame un conto...
Cavorco do Aceval. Ferramulín


Arcos calcarios no val de Visuña

Soutos de Ferramulín

A Seara

Val do río Soldón dende a Cruz de Outeiro

Val de Quiroga dende a estrada que sube á Moá

Recuncho entre os arcos calcarios do Val de Visuña

Río Selmo na Seara

Río Selmo en Ferramulín
Castro de Abaixo. Ribas de Sil
Quiroga

Casa do Navín. Nocedo. Quiroga

domingo, 28 de diciembre de 2014

LA LUZ SENCILLA DE LA MESETA

Carretera con la amarilla luz característica de las tardes soleadas de invierno en la meseta norte. Salida de una ciudad en la que la gente se afana en los preparativos para la noche de fin de año y el día de reyes. No veo nada, el coche se desliza suave por la carretera atestada de coches que pasan en todas las direcciones pero que no consigo enfocar. Hablamos pausado, dos horas y media, tal vez tres es todo lo que queda de un sueño largo que se tambaleó como se tambalean siempre los grandes sueños. Hablamos. Hablamos tranquilos; fundamentalmente de cómo es la vida. ¿Y ahora qué? ¿Cómo sigue el cuento?
Una cafetería acogedora con poca luz, dos cafés distintos, el tiempo no se para pero se espesa. Eco de palabras suspendidas en el aire de conversaciones tranquilas, o al menos, eso parece. En la calle se encienden las delirantes luces navideñas para hacernos soñar. Dentro nuestras palabras van y vienen pausadas... no hay duda estamos en uno de los círculos del duende. ¿Y si fuera verdad?
Demasiadas horas mirando y viendo, recompensa para un año que empezó distinto y acaba distinto. Pasos que resuenan sobre piedras desgastadas por millones de pisadas pronunciadas con la misma esperanza de lucha de siempre. Me engancho, aprieto, dudo... dudo igual que ante los delicados pasos de hielo en los múltiples confines de la tierra. Oigo el mantra de Tsewang rebotando contra el viento y la niebla allí arriba, recuerdo ojos llenos de lágrimas finas y frías abandonadas a miles de kilómetros. Recuerdo yemas de dedos despellejadas por rocas que no entienden de sentimientos y se limitan a estar allí agazapadas para tentar a los cazadores de sueños con su elegancia.
A lo lejos, la sierra nevada, desprende un halo azul al atardecer recortado por siluetas claras de bloques calcáreos acarreados con sufrimiento para mayor gloria de no se sabe muy bien quién... hace frío, las respiraciones están entrecortadas después de 156 escalones. Miro y te veo a la misma distancia de siempre; ni lejos, ni cerca... y... sueño, sueño... ¿Es posible dejar de soñar en un sitio así? Fotos, una tras otra. Después, cuando pase el tiempo, no mucho, las encontraremos perdidas en el rincón de una memoria enlatada e igual que si despertáramos de un sueño diremos: -si están aquí, es verdad, realmente estuvimos allí.
Una palabra tras otra no quiero que acabe, ya no puedo decir más.

Segovia desde la torre del Alcazar. 29/12/2014-18:20 h.


jueves, 11 de diciembre de 2014

A AVENIDA DOS VOLCÁNS

Que curioso, hoxe é o día internacional das montañas.
Á montaña o mellor que pode levarse é silencio para recoller aínda máis silencio.
É unha noite coma outra calquera, fóra vai o primeiro frío do mes de decembro. Apuro os meus pasos para deitarme o antes posible, igual que as pitas, que diría algún. Na cabeza clavado un rostro triste, dúas ou tres palabras articuladas con prisa e os restos dunha historia con tintes épicos... hoxe non teño que esperar.
Lembro a foto da avenida dos volcáns que fixera dende a ventá dun avión que voaba de Guayaquil a Quito; abrir os ollos para despertar e ver unha imaxe así convírtese en algo revelador. Estaba seguro de que me superaría, esta visión acabaría converténdose en algo máis que unha paixase composta por brétema, terra marrón e conos volcánicos perfectos coroados por neves perpetuas. Sen darlle importancia, aquela tarde, que pudo ser a última, díxeno con voz queda e tranquila: -esta imáxe superarame!
Agora, esta noite, aquí, coas pernas tremendo de medo, non consigo enfocala, énchese de ruido...
De pé, fronte a fiestra o meu corpo retórcese, encóllome, é a dor na parte esquerda do abdome que aparece cando falta osíxeno ao forzar os pasos máis aló de liña vermella. A última vez ela, sin sabelo, estaba alí. Algo tan sinxelo como a fotografía dunha lata de coca cola light recordoume que era real aínda a moitos miles de quilómetros. Si, todo esto é tan recurrente como as palabras escritas rápido na servilleta dalgún bar ou as cousas que deixa a marea na praia durante a noite.
A teima de vivir cada paso como si fora o último sempre estraga os soños máis tolos.
Solía lembrar cun sorriso os días nos que a cama me daba medo, a clarividencia, e o teléfono mudo enriba da mesiña de noite... e, agora que?
Esa foto envolta con mans que tremen de ansiedade suplicando calma, como cando collín a cámara sobresaltado para intentar capturar o que veía dende a ventá do avión, dulcificao todo.
Pidelle un desexo a un "dandelion", sopra e pídelle un desexo...
O val de Teverga no inicio do outono... as mans tratando de formar un círculo cos dedos polgares. Segovia con neve...
A avenida dos volcáns ten unha foto eterna e unha canción que sona enlatada polas noites.


miércoles, 10 de diciembre de 2014

SARA, RAÚL Y EL DUENDE II.

Un rayo del triste sol del atardecer de otoño hizo brillar una hoja en la planta de la única maceta que decoraba el alféizar de la única ventana de la habitación en la que él y el duende se sentaban a escuchar el rumor apagado del mar gris de los últimos meses del año. Inmersos en la monotonía de estas tardes, de vez en cuando, el duende y él, se miraban sin hablar, casi sin pestañear. Supongo que ambos pensaban en los calurosos días del pasado verano cuando todo se había vuelto del revés para volver a ponerse del derecho remontando con dolor olas verdes, una tras otra, una tras otra hasta hacerse daño en la musculatura marchita de años y desidia.
Cuando volvió a finales del verano, como le gustaba hacer desde la primera vez que retomó el mar, los buscó con ojos ávidos forzando sus pasos hacia los lugares en los que había observado cientos de veces hacerse carantoñas. En aquel momento pensó que aquellos gestos de adolescentes prematuros recién llegados a un mundo de adultos que va demasiado rápido daban cuerda al mundo sin ser conscientes de ello.
Pasaron los días, sus vacaciones se agotaron entre olas que no llegaban y conversaciones enlatadas que lo hacían sonreír sin parar esperando el próximo pitido del teléfono móvil como si no fuera volver a sonar; pero ahora siempre sonaba, ahora cada vez que lo activaba con ese gesto tan de este tiempo, siempre aparecía el símbolo verde liberador que anunciaba sonrisas, sorpresas y, lo que es más importante, vida. El duende lo miraba complacido al ver que había abandonado una agonía tan impropia de los soñadores apátridas, "¿mi patria?; mi patria es allí donde llueve", solía repetir con ojos brillantes de deseo por descubrir nuevas luces.
Se levantó y caminó lentamente hacia la ventana. Una vez allí, después de unos segundos eternos, se giró y dijo al duende: -Está ahí, sentado al lado del cerdo de bronce, en el banco absurdo que no mira hacia ninguna parte. El duende sonrió con sus enormes ojos de viejo elfo desgastado. -¿Qué tal lo ves? Preguntó. -Triste. Respondió sin una sola duda. -Lo veo triste y cansado, como si le hubieran caído encima cientos de años que no vivirá.
El duende abandonó el rincón en el que se acomodaba a oír el rumor del mar que no cesa y avanzó hasta la ventana. Utilizando sus fuertes brazos se aupó hasta el marco para sentarse allí en un equilibrio perfecto propio de los duendes equilibristas que habitan en árboles tan viejos como la propia idea.
La luz plomiza anaranjada de las farolas lo cubría todo de melancolía. La niebla que subía cansina del mar pesaba sobre un paisaje urbano monótono, silencioso, vacío... Raúl permanecía inmóvil y encorvado tratando de conservar en su cuerpo el calor de días de verano llenos de risas y sueños. Había pasado algo más de un año desde que lo viera absorto en el paseo del mar con la mirada clavada en su teléfono móvil. Cuando ya estaba a punto de retirarse de nuevo del mar, Raúl apareció arrastrando una historia que había quedado incompleta.
Pasaron varios minutos hasta que su cuerpo diminuto en la distancia dibujara un sutil movimiento que terminó con una luz brillante entre sus manos; a ambos les pareció obvio que se trataba de su inseparable teléfono móvil. A su rostro cubierto por las sombras de la noche incipiente, llego una claridad sintética procedente de la pantalla que todo lo puede. El duende meneó la cabeza tristemente, él entendió sin palabras lo que quería decirle y permaneció en silencio.
Imaginaron dedos rápidos desplazándose una y otra vez por la pantalla del teléfono. El duende negó otra vez con la cabeza y él volvió a comprender lo que quería decir sin articular ni una sola palabra.
Después de unos cuantos minutos, pocos, Raúl se levantó, guardó el teléfono en el bolsillo derecho de la trasera de su pantalón y caminó en dirección a la bocacalle que conducía a su casa. -Demasiados días esperando para tan pocos datos. Dijo él. -Suficientes. Contestó el duende. –No me parece justo. Añadió el sin pensarlo demasiado. -¿Justo? Replicó el duende volviendo la cabeza para mirarlo escrutador. -Los sentimientos humanos tienen poco de justicia... Las palabras del gastado duende quedaron suspendidas en el aire, flotaron durante varios segundos y se esfumaron.
-¿Qué sería de Sara este verano? Masculló él para romper el silencio pesado que siguió a la sentencia del duende. -¿Recuerdas la despedida? Preguntó el duende para responder a su pregunta. -Claro que la recuerdo. Y recuerdo también a Raúl sentado en el paseo del mar cuando el otoño se hacía ya invierno. Varios días, varias horas allí sentado con el pequeño teléfono entre las manos mientras yo luchaba por no bajarme de enormes olas verdes que me zarandeaban a capricho. Cuando regresaba a casa agotado por el descomunal esfuerzo de la lucha desigual con el mar, alguno de los días, me hubiera gustado sentarme a su lado y contarle la historia de los dos pasos y medio que, normalmente, nos separan del abismo. -Eso si que hubiera sido injusto. Se trata de un niño de trece años. ¿Crees que sería capaz de entenderlo? Clamó el duende desesperado. ¿Crees que alguien querría compartir contigo semejante campo de batalla? Insistió acusador. -Lo que estás presenciando es un simple descubrimiento. Un dolor que viene, se va y tal vez no vuelva nunca más, así sois los humanos.
Por primera vez desde hacía muchos meses él no supo que decir. Su idea de que además de haberlo visto llorar, había conseguido domesticarlo a su antojo, quedó anulada con una simple y sencilla respuesta de duende cuando él más crecido estaba.
-Un invierno con sus largas noches de olas que aullan sin parar es demasiado largo para uno solo. Queréis pero no podéis, no estáis hechos para eso. Vuestras débiles manos no están preparadas para envolver regalos que no saben cuando podrán entregar y, en el peor de los casos, no saben ni si llegarán a entregar... Los ojos del duende se llenaron de lágrimas. Desde que empezó a pronunciar estas palabras supo que no debería haberlas pronunciado. Supo que no era justo porque él sí tenía todos los datos; conocía a Sara, conocía a Raúl y lo conocía a él. Los duendes tienen demasiada información por eso son tan sensibles.
Esa misma noche, sin precipitarse, decidió, durante la interminable vigilia a la que se vio sometido, que prolongaría algún día más su estancia al lado del mar. Se sentía partícipe de una historia que le resultaba tan enternecedora como ajena.
A la mañana siguiente cuando se lo comunicó al duende con gesto despreocupado mientras tomaba café y fumaba apoyado en la barandilla del balcón, éste contrajo los músculos de la cara en una mueca de dolor y preocupación  que no había mostrado hasta entonces. -Esta historia no te pertenece. No puedes sufrir por algo que no es tuyo. Aquí no tenemos nada que hacer, dijo extendiendo los brazos y mostrando las palmas de ambas manos. Él depositó la colilla del cigarro en una lata de refresco vacía y se limitó a esbozar algo parecido a una sonrisa.
Durante el resto del día volvió a su desigual lucha con las olas; despistado y entorpeciendo a los que junto a él se mezclan con un océano que no se detiene. De vez en cuando, cuando el mar dejaba de escupir una ola tras otra, sentado en su débil tabla, observaba al duende acomodado en las rocas frente a la cueva cuya boca dibuja un corazón perfecto. En aquel momento ya era demasiado tarde para poder prescindir del ruido que emiten las olas cuando se está dentro de ellas pero, cuando los músculos le dolían hasta hacerle brotar las lágrimas, deseaba con todas sus fuerzas volver a sentarse tranquilamente bajo la destartalada sombrilla barata de propaganda a inmiscuirse en los entresijos fantásticos del genio japonés que lo tenía subyugado, contemplando despreocupado las idas y venidas de Sara y Raúl. Si hubiera sabido que presenciaría aquella conversación en el banco que no mira a ningún sitio, seguramente no les hubiera prestado tanta atención; ahora ya es demasiado tarde, pensó mecido por el agua verde cubierta por los espumarajos del mar de fondo.
Aquella tarde al salir del agua sintió que probablemente fuera la última vez, volvió la cabeza hacia el mar y cabizbajo cruzó la playa para volver a casa.
La luz del atardecer brumoso empezaba a inundarlo todo cuando se asomó de nuevo a la ventana desde la que se veía la plaza. Poco después el naranja de las farolas se apoderó de las sombras. No tuvo que esperar mucho, al poco rato, con paso cansino apareció la figura espectral de Raúl. Se sentó en el banco al lado del cerdo de bronce y, como el día anterior, encorvó el cuerpo y hundió los hombros como muestra de debilidad.
Un minuto, dos, tres, cuatro... las notas del arpa de Lorena inundaron la habitación, se giró sorprendido y vio al duende sonriendo en su rincón; hacia algún tiempo que no llevaba reproductores de música con él. Miró al duende y sonrío sabiendo que pasaría algo extraordinario... En la plaza la escena seguía siendo la misma: bruma marina teñida de naranja, un banco que no mira a ningún sitio al lado de un cerdo de bronce y sobre el banco un cuerpo indefenso. Por lo menos, esta noche no llueve, pensó al volver a contemplar la escena.
No se dio cuenta de cuándo el duende posó la pequeña mano sobre su hombro derecho. Sintió un escalofrío y luego confusión en su cerebro. Un instante de desequilibrio y frente a él vio desdibujada una habitación que no conocía; otro desequilibrio, la imagen que se enfoca y claramente puede ver a Sara sentada frente a una sencilla mesa de escritorio llena de las cosas que suelen poblar estas mesas. La niña se recuesta sobre el respaldo de la cómoda silla de oficina de color granate; lleva un chándal holgado de color gris y zapatillas rosa; el pelo desordenado recogido en un moño anárquico hecho deprisa con una cinta elástica negra. En sus pequeñas manos blancas sostiene el teléfono móvil, activa y desactiva la pantalla con gestos compulsivos. Lo deja sobre la mesa. Uno, dos, tres, cuatro segundos y vuelve a cogerlo, la pantalla se ilumina. Se levanta y camina hacia una de las ventanas de la habitación cubierta por una cortina de tela basta decorada con topos azules. Ahora puede ver su cara desencajada, crispada de contar horas, minutos, segundos...
Le hubiera gustado darse la vuelta y decirle al duende que ya era suficiente, que entendía. A los duendes no les está permitido esta clase de demostraciones pero comparten esta historia desde el principio y, tal vez, quería sacarlo del bucle en el que estaba metido desde aquella noche del pasado verano. Mareado, confundido, sobrepasado por lo que está presenciando ya no es capaz de identificar en que círculo del mundo se encuentra.
Sara separa la cortina y deja a la vista una negrura anaranjada similar a la que él tenía delante sólo unos minutos antes. Se separa de la ventana y camina con indecisión por la habitación hasta sentarse encima de una cama estrecha pulcramente cubierta por un edredón nórdico con funda de corazones de distintos colores y tamaños. Con sumo cuidado dejó el teléfono móvil desactivado sobre la cama, a su lado. En su cara de niña recién llegada al mundo de los mayores se ve dibujada una reconocible mueca de agonía y, otra vez, deseó detener esta visión y volver a escuchar la salmodia cansina del mar que lo redimía al instante.
Notaba el cuerpo blando, cada vez era menos capaz de reconocer en donde estaba físicamente emplazado. Cuando se sumergía en los universos paralelos de relatos oscuros y enrevesados deseaba con todas sus fuerzas probar algo así; encontrase con el hombre carnero, con la crisálida de aire… El duende al reconocer en él estos pensamientos perniciosos negaba desesperado con la cabeza, sabía que no le convenían estos universos, al mismo tiempo, poco o nada podía hacer para alejarlo de ellos.
Sara se levantó, volvió a caminar hacia la ventana, se sentó de nuevo en la cama con la vista clavada en el teléfono blanco con carcasa de escamas verde botella. Se acurrucó  sobre el edredón dejando el aparato a su espalda... Empezaba a contar segundos cuando un bip-bip metálico la hizo girarse bruscamente para coger ansiosa el teléfono con la pantalla recién iluminada.
Él se tambaleó sacudido por un espasmo y volvió a verse junto a la ventana de la habitación en la que se sentaba con el duende a escuchar el mar. Fuera, Raúl seguía en la misma posición, ahora con las manos aplastadas bajo los muslos...

jueves, 27 de noviembre de 2014

AQUEL OUTONO

Estaba a piques de rematar o mes de novembro do ano 2003. Chovía con esa chuvia que tan ben coñecíamos os que camiñamos dende hai anos por esta serra; non molesta e concede instantes de luz distinta, o xogo consiste en buscala e tratar de capturala.
Saín da casa, na Seara, coa cámara no fondo da mochila, con rumbo impreciso... Cando levaba dez minutos andando algún trasno dixo: -que fas, non ves? -Vexo oh! Respondín preguiceiro.
Remexín a mochila mal feita, como sempre, e saquei a cámara cargada con diapositivas. Sempre levaba diapositivas cargadas que, unha vez pasados os anos, seguen sorprendendo ao dixitalizalas con moita paciencia na casa: oooh, era así!, pensaba cada vez que veía o resultado na pantalla do ordenador.
Un carrete completo de luces e cores imposibles. Aquel día non pensei nas voltas que chegarían a dar estas imaxes, antes non era así.

Cabana da devesa de Rogueira. Serra do Caurel


Vieiros. Serra do Caurel

Lameiros de Ferramulín. Serra do Caurel

Parte inferior da devesa de Rogueira. Serra do Caurel

Fervenza do Fócaro na Seara. Serra do Caurel

Fervenza grande de Hórreos. Serra do Caurel

A Seara. Serra do Caurel

Lameiros de Ferramulín. Serra do Caurel

miércoles, 15 de octubre de 2014

AUGASMESTAS. OUTONO










Como todos os anos eu enganchado na luz do outono que preludia a neve. Xa non falta tanto, din. Eu agardo que non chegue demasiado tarde como aquel verán. Depois de tantos anos na busca desta luz sei demasiado ben onde teño que ir a buscala sen mancarme demasiado; unha vez máis alí estaba prendida nos chopos, nas rochas e nas augas verdes do río.
O trasno do val das Mouras que non se moveu da súa galla enriba do ordenador, observa e remece inquedo; estes seres non son de moitas palabras, tratan de comunicarse cos humans con xestos elocuentes. Xa non ten as pernas cruzadas sobre a póla, apareceu sentado en equilibrio sobre ela. Supoño que está sorpendido e ainda non sabe que facer.
En outro círculo do mundo, do que son totalmente alleo, líbrase unha batalla absurda, como todas as batallas. Alleo ao que non me é alleo eu estou vixiliando a luz, despacio, respirando tranquilo, mirando o ceo: un clic, outro clic, cambio de posición, novos axustes, outro clic, un corvo que pasa croando, outro clic, os cans da aldea ladrando como tolos, outro clic, outro clic...
Non sei por que fun alí, ao mellor simplemente porque estaba tranquilo e quería luz. A xente debería buscar máis a luz é un regalo non só para os fotógrafos, que eu non son, pero xogo coa ventaxa de que nalgún momento da miña vida tiven a sorte de quedar pendurado dunha luz que pasaba.
A brisa que circula polo val abaixo deixando unha estética estela sobre o río non trae risas. Outro corvo pasa croando. Gústanme os corvos.
Quero quedarme máis cando o día xa se marcha arrancando a luz da tarde doutro outono máis que como nos xiros, nunca se sabe cal será o último.
O seguinte que recordo é estar deitado na cama co brazo esquerdo febril e as pernas tremendo de medo sen saber que dicir. O trasno do val das Mouras encolle os ombreiros.

lunes, 6 de octubre de 2014

GLOBAL: EL PADRE WALTER... TODOS REYES, TODOS POETAS.

Corriendo sentí un viaje por la superficie helada de Groenlandia.
Recordé un vuelo procedente de la terminal de vuelos domésticos de Reykiavik que se desvió de su ruta debido a una niebla pastosa que lo inunda todo para acabar en el aeropuerto de Kangerlussuaq, al borde del gran fiordo que lleva el mismo nombre, dentro del círculo polar ártico. Un rato después de la sorpresa del inesperado cambio de rumbo tuve que acudir a los folletos turísticos de la terminal para saber en dónde había querido la niebla que acabásemos. El piloto avisó por la megafonía del avión de hélices en el que viajábamos al hielo que aterrizaría allí sin ofrecer al pasaje más detalles. Los miembros de la expedición nos miramos con cara de sorpresa, ninguno conocía este singular destino. 


Fiordo de Kangerlussuaq. Groenlandia

En la única sala de espera, una vez hubimos desembarcado todo nuestro equipo, nos informaron de que intentarían volar al destino original (Narsarsuaq) a última hora de la tarde; de no ser posible tendríamos que esperar hasta el día siguiente, o quién sabe... 
Las caras somnolientas de expedicionarios de medio mundo e incluso varios inuits, indican que la paciencia es una virtud importante no sólo en las grandes montañas si no también cuando se viaja a cualquiera de las regiones más inhóspitas del planeta. Horas después conseguí averiguar que algunas de aquellas personas llevaban esperando allí varios días para viajar a su destino definitivo. Nosotros, recién llegados y todavía frescos, tomamos la improvisada escala como un regalo turístico de la compañía aérea y de la niebla de este país salvaje e imposible en el que las únicas leyes existentes parecen ser las que dicta el hielo, que no es poco.
Pasamos las primeras horas entre risas y fotografías junto a un singular letrero que indica las distancia en kilómetros y horas con las principales ciudades del mundo. Una vez pude sacar mi mapa de la mochila, comprobé con asombro que probablemente nunca en mi vida volvería a estar tan cerca de la mítica isla de Baffin, con toda seguridad el helador viento que soplaba del oeste procedía del mar y la bahía del mismo nombre.


En el aeropuerto de Kangerlussuaq. Groenlandia

Las horas pasaron, llegó el atardecer que no lo es y nos llamaron a la puerta de embarque para explicarnos que no volaríamos hasta la mañana siguiente. Al parecer, todos los aeropuertos de este país imposible estaban cerrados a causa de la densa niebla.
Mientras esperábamos noticias sin salir de la terminal, al oírnos hablar en español, se acercó a nosotros un chico joven, vestía de negro y llevaba alzacuellos por lo que no fue muy difícil suponer que se trataba de un sacerdote. Con un marcado acento argentino se sentó al lado de nuestro grupo y preguntó a dónde íbamos y de dónde veníamos cada uno de los cinco integrantes que lo componíamos. Una vez satisfecha su curiosidad y la nuestra se abandonó a sus pensamientos después de comentarnos que llevaba dos días esperando a que saliera su vuelo. Hasta aquí todo hubiera sido normal, una conversación intrascendente característica de la sala de espera de cualquier aeropuerto singular del mundo.
Ante la inoportunidad de esta escala forzosa nos entregaron a cada uno un vale de 150 coronas danesas para cenar en la cafetería del principal aeropuerto de Groenlandia. No habíamos comido nada desde el temprano desayuno al que nos vimos obligados para coger nuestro vuelo en Reykiavik y estábamos famélicos. En cuanto se hizo efectiva la amenaza de que no volaríamos, la principal prioridad era comer. Empujados por el hambre, dejamos todos los bultos de la expedición amontonados frente al mostrador de embarque de la compañía Air Greenland y corrimos hacia el comedor. Circunstancias de este tipo le enseñan a uno que lo mejor en estos casos es apostar por lo más seguro: pasta y pollo. Siempre debe ser así, en cualquier parte del mundo en la que sea posible esta elección, la primera comida o cena debe estar compuesta por pasta y pollo.
Tengo la cena de ese día clavada en mi memoria, hoy volvió a la carrera.Pedí ensalada de pasta y un gran plato combinado compuesto por patatas fritas congeladas, pollo asado y un par de huevos fritos; de postre skyr con moras. Una vez todos nos hubimos servido cuanto quisimos nos sentamos en una mesa con servicios para diez personas.  Aún no habíamos empezado a comer cuando vimos que se sentaba en la misma mesa que nosotros el joven vestido de traje negro con alzacuellos en la camisa. Con la familiaridad de los que comparten mesa y mantel se presentó como padre Walter, tenía veintinueve años y era de Alta Gracia, en la provincia argentina de Córdoba. No nos dio repara empezar a devorar nuestra comida mientras él hablaba, en estas circunstancia no hay lugar para formalismos. Los alimentos de nuestros platos desaparecieron a velocidad de vértigo y cuando nuestros estómagos encontraron algo de calma empezamos a lanzarle preguntas al padre Walter, sentado  a mi lado con las manos vacías cruzadas encima del hueco vacío de su puesto en la mesa.
Ante nuestra cortés curiosidad nos contó que llevaba algo más de un año visitando distintas localidades inuits de la costa oeste de Groenlandia y que su vuelo de Nanortalik a Thule se había interrumpido hacía dos días, a causa de la niebla, en Kangerlussuaq. Evidentemente su aspecto lo delataba pero en esta presentación formal comentó que era un sacerdote en misión evangelizadora de la iglesia católica. Mis ojos se abrieron como platos mirándolo con tanta indiscreción que conseguí que se ruborizara su rostro enjuto y pálido.
En aquel momento me pareció absurdo preguntarle a una persona de veintinueve años ¿por qué?, ¿qué buscas en un lugar así? La sensación de incomprensión aumentó cuando empezó a relatarnos cómo eran los inviernos en Groenlandia con la oscuridad de la noche polar mermando la vida casi durante seis largos meses. Allí sentado, en una situación como sólo pueden propiciar este tipo de expediciones, vino a mi cabeza el impresionante relato de Apsley Cherry-Garrard en su libro El peor viaje del mundo. Con inusitada sencillez, este superviviente de la expedición al Polo Sur de Robert Falcon Scott entre los años 1910 y 1913, narra el viaje que realizaron durante más de dos meses de oscuro e impenetrable invierno antártico tres miembros de la expedición de Scott al cabo Crozier, en el mar de Ross, para recoger tres tristes huevos de pingüino emperador. ¿Qué impulsó realmente a aquellos hombres a arriesgar sus vidas adentrándose en la siniestra oscuridad de la noche glacial para intentar recoger huevos de pingüino emperador durante la fase de incubación?
No recuerdo al padre Walter defendiendo en ningún momento su labor entre los esquimales, sencillamente se limitó a exponer lo que estaba haciendo. Sabéis que Groenlandia es el país del mundo que tiene la mayor tasa de suicidios por número de habitantes y una de las más altas de ingesta de alcohol, concluyó con serenidad.
La conversación con él se estancó en este punto cuando vinieron a avisarnos de que el transporte con destino al hotel en el que pasaríamos la noche estaba a punto de partir. Todavía teníamos que acarrear nuestro material hasta el todo terreno y cargarlo, por lo que tuvimos poco tiempo para despedirnos del incansable sacerdote argentino evangelizador de esquimales. Nos deseamos suerte y partimos.
Cuando estábamos a punto de abandonar el comedor volví la vista atrás, Walter seguía sentado a la mesa aprovechando los restos de la comida que habíamos dejado en los platos, la mayoría eran pieles, trozos poco pasados y huesos de pollo. Comía lo que podía con inusitada avidez sin levantar la cabeza del plato nada más que para alargar sus brazos sobre la mesa en busca de otra ración...

El padre Walter, los expedicionarios del viaje de invierno al cabo Crozier, tú, yo... ¿Cuál es la locura? ¿Quién domina los sentimientos más salvajes? Todos reyes, todos poetas...
Como dice la canción de los Marea: "Ponte el moño apretao, sirena, que se joda el viento..."

jueves, 2 de octubre de 2014

GLOBAL: EL PEQUEÑO PORTEADOR BENGALÍ DE LA CALLE DE GANGTOK...

Despois das montañas sagradas, a cidade.
Unha cidade distinta desde a que se ven as montañas máis altas do Himalaia máis oriental.
Chégase aos poucos, entras no enredo de rúas desordenadas por barrios rurais que anticipan un caos coñecido: ruído, xente, coches, motos, bicicletas... sempre xente metida nun bucle.
Gangtok é a capital do estado indio de Sikkim. No ano 1975, hai relativamente pouco, aboliuse a monarquía e o antigo reino converteuse no estado número 22 da India. Na que foi cidade de paso obrigado para internarse nas altas cumes do Himalaia, crese que viven arredor de 50.000 habitantes.
Os solpores nestas cidades teñen sempre un compoñente cálido e máxico. Gústame gozar en soidade da hora na que o bucle medra e vólvese lento. Un bordo, unha varanda oxidada, o chan, ás veces un banco, son os mellores balcóns que un poida imaxinar para contemplar a vida, para tentar escoitar a respiración dos que pasan sen ver. Son na súa maioría nepaleses asentados aquí durante o dominio británico, pero tamén lepchas nativos, bhutias, tibetanos refuxiados, marwaris, biharis e bengalís.
Estou canso, co rostro queimado polo frío e o sol de altura, a pel repousando sobre ósos lixeiros, os ollos afundidos e lunáticos dispostos a absorber ata o máis mínimo detalle e a alma saíndose desbocada. Calquera día é bo, calquera. Despois sempre me pregunto como serán os días alí cando nós non estamos, parará o bucle? Teño que confesar que tempo despois sigo mirando as previsións meteorolóxicas para estes sitios co único afán de imaxinar a vida alí.
Cae o sol. Unha ollada inqueda aos picos afastados tinguidos de vermello lume e saio. Rúo cara ao centro. Desde o primeiro día detívenme inquedo nunha rúa occidental dentro dun mundo distinto, pola luz, polos usuarios, pola perspectiva, pola súa situación, por constituír un decorado diferente que non acaba de encaixar no antigo tecido urbano. Unha rúa enteira levada ata alí para substituír outra igual ás demais.
Busco o centro cegado polas luces de farois que non encaixan. Atraveso a marea urbana e apóiome nunha varanda verde decorada no seu punto central cun deseño esquematizado do nó infinito. Observo inquedo á dereita e á esquerda. Enseguida consigo transcender a miña posición e deixo de pensar en nada que non sexa o que vexo. Veñen rápido historias de vida contidas en centos de rostros distintos marcados na súa maioría polo cansazo. Cada rostro unha historia rápida difícil de contar. Que deixará hoxe a marea?
Repousando o corpo contra a varanda verde decorada cun nó infinito o tempo detense. Entre a multitude que camiña por este decorado sobresae, formando un plano inclinado, unha enorme caixa de cartón. A medida que se achega podo ver que se trata do envoltorio dunha neveira das grandes, das de dous pisos. A caixa flota entre os transeúntes, deslízase a unha velocidade pausada, sen interrupcións; o bucle lento polo paso dun día máis, impide un avance máis rápido. Non entendo. Algúns minutos despois o vulto pesado está case á miña altura entre a xente, xa podo ver que non se despraza por arte de maxia. Un, dous, tres, catro, cinco segundos despois está fronte a min. Baixo a enorme neveira con embalaxe impecable distingo un homiño. Móvome inquedo sen despegarme da varanda para velo mellor...
Vexo un bengalí de pouco máis dun metro e medio de estatura co rostro cuberto de enormes pingas de suor. A luz dos farois fai que a súa cara marcada por dous enormes ollos brancos resulte abafante polo enorme peso que soporta un corpo tan pequeno. A fronte comprimida pola ancha tira de coiro, apoiada sobre un simple pano para non rozarse, une a corda que rodea a carga pola súa parte inferior e soporta todo o peso; o sistema é sinxelo.
Leva camisa de cadros azuis e pantalón de flanela marrón recollido con pregues pulcros ata a metade do papo da perna. Vai descalzo. A musculatura das súas pernas á vista, tensa polo esforzo, parece non encaixar nun corpo diminuto.
Difícil calcular a súa idade.
Avanza sen pausa.
Non son capaz de atraer a súa atención como el a miña.
Que pensará atrapado no seu burato de verme? Un paso tras outro só mira o chan de baldosa pulida de cor salmón na procura do seguinte, contará os pasos?
Pola disposición da escena o seu rostro descomposto de suor e cansazo estivo fronte a min durante un triste segundo pero, nos seus enormes ollos brancos concentrados en cada paso, puiden ver o mar do golfo de Bengala que nunca vin. Despois continuou afastándose engulido por un río de xente que non podo imaxinar cara a onde se dirixe... pronto volveu ser só unha enorme caixa de cartón e logo... nada. Alguén, algunha vez, chegou a suxerir que todas estas escenas forman parte dun decorado que se retira cando nos imos, eu non o creo.
Igual ca as cousas que deposita a marea sobre a praia e as frases escritas en simples panos de mesa de cafetaría cando se nos ocorren, as historias dos "porteadores" das abas do Himalaia, son moi socorridas cando non hai nada que contar.

Después de las montañas sagradas, la ciudad.
Una ciudad distinta desde la que se ven las montañas más altas del Himalaya más oriental.
Se llega poco a poco, entras en la maraña de calles desordenadas por barrios de campo que anticipan un caos conocido: ruido, gente, coches, motos, bicicletas... siempre gente metida en un bucle.
Gangtok es la capital del estado indio de Sikkim. En el año 1975, hace relativamente poco, se abolió la monarquía y el antiguo reino se convirtió en el estado número 22 de la India. En la que fue ciudad de paso obligatorio para adentrarse en las altas cumbres del Himalaya se cree que viven alrededor de 50.000 habitantes.
Los atardeceres en estas ciudades tienen siempre un componente cálido y mágico. Me gusta disfrutar en soledad de la hora en la que el bucle crece y se vuelve lento. Un bordillo, una barandilla oxidada, el suelo, a veces un banco, son los mejores balcones que uno pueda imaginarse para contemplar la vida, para tratar de escuchar la respiración de los que pasan sin ver. Son en su mayoría nepalíes asentados aquí durante el dominio británico, pero también lepchas nativos, bhutias, tibetanos refugiados, marwaris, bihari y bengalies.
Estoy cansado, con el rostro abrasado por el frío y el sol de altura, la piel reposando sobre huesos livianos, los ojos hundidos y lunáticos dispuestos a absorber hasta el más mínimo detalle y el alma saliéndose desbocada. Cualquier día es bueno, cualquiera. Después siempre me pregunto cómo serán los días allí cuando nosotros no estamos, ¿parará el bucle? He de confesar que tiempo después sigo mirando las previsiones mateorológicas para estos sitos con el único afán de imaginar la vida allí.
Cae el sol. Una mirada inquieta a los picos lejanos teñidos de rojo fuego y salgo. Callejeo hasta el centro. Desde el primer día me detuve inquieto en una calle occidental dentro de un mundo distinto, por la luz, por los usuarios, por la perspectiva, por su situación, por constituir un decorado diferente que no acaba de encajar en el antiguo tejido urbano. Una calle entera llevada hasta allí para substituir a otra igual al resto.
Busco el centro cegado por las luces de farolas que no encajan. Atravieso la marea urbana y me apoyo en una barandilla verde decorada en su punto central con un diseño esquematizado del nudo infinito. Observo inquieto a derecha e izquierda. Enseguida consigo trascender a mi posición y dejo de pensar en nada que no sea lo que veo. Vienen rápido historias de vida contenidas en cientos de rostros distintos marcados en su mayoría por el cansancio. Cada rostro una historia rápida difícil de contar. ¿Qué dejará hoy la marea?
Reposando el cuerpo contra la barandilla verde decorada con un nudo infinito el tiempo se detiene. Entre la multitud que camina por este decorado sobresale, formando un plano inclinado, una enorme caja de cartón. A medida que se acerca puedo ver que se trata del envoltorio de una nevera de las grandes, de las de dos pisos. La caja flota entre los transeúntes, se desliza a una velocidad pausada, sin interrupciones; el bucle lento por el paso de un día más, impide un avance más rápido. No entiendo. Algunos minutos después el pesado bulto está casi a mi altura entre la gente, ya puedo ver que no se desplaza por arte de magia. Uno, dos, tres, cuatro, cinco segundos después está frente a mi. Bajo el enorme frigorífico con embalaje impecable distingo un hombrecillo. Me muevo inquieto sin despegarme de la valla para verlo mejor...
Veo un bengalí de poco más de un metro y medio de estatura con el rostro cubierto de enormes gotas de sudor. La luz de las farolas hace que su cara marcada por dos enormes ojos blancos resulte abrumadora por el enorme peso que soporta un cuerpo tan pequeño. La frente comprimida por la ancha tira de cuero, apoyada sobre un simple trapo para no rozarse, une la cuerda que rodea la carga por su parte inferior y soporta todo el peso; el sistema es simple.
Lleva camisa de cuadros azules y pantalón de franela marrón recogidos con pulcros pliegues hasta la mitad de la pantorrilla. Va descalzo. La musculatura de sus piernas a la vista, tensa por el esfuerzo, parece no encajar en un cuerpo diminuto.
Difícil calcular su edad.
Avanza sin detenerse.
No soy capaz de atraer su atención como él la mía.
¿Qué pensará atrapado en su agujero de gusano? Un paso tras otro sólo mira el suelo de pulidas baldosas de color salmón en busca del siguiente, ¿contará los pasos?
Por la disposición de la escena su rosto descompuesto de sudor y cansancio estuvo frente a mi durante un triste segundo pero, en sus enormes ojos blancos enredados en cada paso, pude ver el mar del golfo de Bengala que nunca vi. Después continuó alejándose engullido por un río de gente que no puedo imaginarme a dónde se dirige... pronto volvió a ser sólo una enorme caja de cartón y luego... nada. Alguien, alguna vez, llegó a sugerir que todas estas escenas forman parte de un decorado que se retira cuando nos vamos, yo no lo creo.
Igual que las cosas que deposita la marea sobre la playa y las frases escritas en simples servilletas de cafetería cuando se nos ocurren, las historias de los porteadores de las faldas del Himalaya, son muy socorridas cuando no hay nada que contar.


Rúa central. Gangtok. Sikkim. India


martes, 23 de septiembre de 2014

GLOBAL: OS CORREDORES DA BEIRAVÍA DA AUTOESTRADA...

Noto unha estrada monstruosa saíndo dunha cidade monstruosa que se nega a espertar, sumida nun calor pastoso cando aínda non amañeceu. Nas súas beirarrúas, corpos murchos que non agardan nada, consumidos pola fame, o calor e a humidade. Non sei se son capaces de sentir desesperación.

Como en Blade Runner, centos, miles de bloques de edificios que agardan vida. Durante quilómetros os vexo pasar preguntándome onde estará agora a xente que os ocupará. Desacóugame; a miña mente non é capaz de abrise tanto para imaxinar un futuro alí, con soños, ilusións, esperanzas, fracasos, dores...

Horas, si, horas vendo pasar os monstros de formigón que case se perden na néboa da contaminación dunha cidade que non ten límites coñecidos. É algo parecido á cidade dos gatos? Non me atrevería a entrar alí e perderme por uns espazos que, desde fóra, se amosan tan irreais como a paradóxica cidade creada pola mente do xenio xaponés. Vendo isto compréndese por que foi quen de imaxinar algo así.

Son moitos carrís modernos que unen Delhi con Agra, ordenado, desordenado, quizais pero non alcanza; irradia unha luz lúgubre amparada por un día que ameaza tormenta.

Ollos preguiceiros que se internan nun horizonte de arrozais e tétricas chemineas de tétricos fornos para cocer, tal vez, tétricos ladrillos que parirán espazos indefinidos de algo parecido á felicidade. Gustaríame impregnarme dese mundo; é o que ten o triángulo da India, nunca chega: queres máis luz, máis olores, máis rostros cansos, máis espazos perennes, máis cores. Queres, en definitiva, comprender máis.

Algo así, nunha pequena dose, pasa como nun soño artificial que se aproxima máis á vixilia que a estar realmente durmido. Os sentidos a flor de pel vagan por paisaxes verdes, húmidos, cinsentos... Comparten camiño con xente encollida, tostada por un sol que nunca chega a brillar como nas pinturas de Van Gogh. Gustaríame estar alí observándoos detido no borde da estrada, preguntarlles que significa para eles esta arteria; non se me ocorre que pensar, non son capaz, evidentemente, de sentirme sentindo alí o que sentiría vestido cun sinxelo traxe branco que mal chega a cubrir o corpo.

E os elefantes? Onde están os elefantes? É o único que falta para completar unha paisaxe tópica xunto ao monstro que nos conduce a topármonos de fronte co Taj Mahal. Debería ser obrigatorio coñecelo, imaxinarse polo menos unha harmonía así. Salman Rushdie definiuno con precisión: “a realidade sempre supera a ficción.”

Lonxe da dor, un domingo tormentoso do mes de xullo, volvín a decatarme de que o mundo é tan grande que merece a pena vivilo. Pequenas cousas lonxe dos grandes circuítos son as que nos fan sentir viaxeiros volvéndonos tan lixeiros como cando abandonamos o corpo. Pregúntome como son o resto dos días alí cando non estamos, como son, en definitiva, os seus días e se son capaces de percibir eles un domingo calquera de xullo coa serpente que os divide vomitando ruídos e historias que lles son totalmente alleas.

Xente en movemento en todas as direccións. Unha área de servizo que podería estar en calquera país do mundo con este tipo de instalacións. Quixen entrar para velo; era o único occidental nese espazo no que se mesturaba o calor con multitude de olores indefinidos. Un, dous, tres segundos e saín en busca de máis calor e humidade. Pensei: así é como é unha tarde de domingo calquera de calquera mes de xullo a moitos quilómetros de distancia. Ás veces, cando a mente se baleira, os imaxino alí descansando para volver enfrontarse ás súas vidas... E cando chove, e cando é decembro, e cando comezan unhas vacacións. O uso que facemos do noso cerebro é tan insignificante que dificulta a percepción de determinados matices das cousas que se producen fóra do noso ámbito. Desde que observo estas cousas gústame xogar a lembrar como era e como estará sendo cando aquí sucumbe un verán que si, desta volta chegou a tempo.

Non estou seguro de que poida imaxinalos correndo pola beiravía dunha autoestrada durante quilómetros e quilómetros nas proximidades do monstro que acabará por engulir todo. Aquí, algúns co torso descubierto trotando suavemente baixo unha luz que declina; alí, outros repousando o esforzo... Por que non corren entre os arrozais? Eu faríao, por iso non os esquecín e volve á miña cabeza sen esperalo, sen entender por que. Que fan cando regresan a casa? De que teñen medo? Teñen medo? Están asustados pola luz do seu país? Que pensarían se eu empezase a correr con eles? Viraos enfrontarse ao frío, á neve e á falta de osíxeno das montañas cubertos por simples plásticos dos que se empregan para fabricar bolsas de lixo; nunca me imaxinei que algunha persoa desa especie de "humanoides" recuberta de plásticos industriais puidese adestrar o seu corpo na beiravía dunha das autoestradas que rodean ao monstro que se alimenta de vidas.

Case nunca, os seus ollos negros apagados transmiten algo. É moi difícil imaxinar o que pensan mirándolles aos ollos que, só en ocasións, emiten algo parecido a un destello de emoción. Os recordo rodeándome ao retorno dunha cume para felicitarme e facerme mil preguntas que non dou respondido; os seus rostros nunca deixan adiviñar o que o seu espírito quere saber. Homes, mulleres, dá igual. E eu, parado alí cos mesmos ollos lunáticos de sempre tras cruzar de novo a delgada liña vermella, querería dicirlles que vivo nun lugar sen ruídos, nin calor, nin humidade, e que corro pola terra descuberta rodeado dunha luz verde, transparente...

Autobús parado no medio da serpente que vomita ruídos, unha muller camiñando pola beiravía, sen prisa. Na man dereita unha maleta pesada. O corpo cuberto por un rechamante sari escuro. Tamén se dirixe cara ao monstro... Sinto medo.


Noto una carretera monstruosa saliendo de una ciudad monstruosa que se niega despertar sumida en un calor pastoso cuando todavía no amaneció. En sus aceras cuerpos marchitos que no esperan nada consumidos de hambre, calor y humedad. No sé si son capaces de sentir desesperación.
Como en Balde Runner, cientos, miles de bloques de edificios que esperan vida. Durante kilómetros los veo pasar preguntándome en dónde estará ahora la gente que los ocupe. Me provoca desasosiego, mi mente no es capaz de abrirse tanto para imaginar un futuro allí, con sueños, ilusiones, esperanzas, fracasos, dolores...
Horas, sí, horas viendo pasar los monstruos de hormigón que casi se pierden en la bruma de la contaminación de una ciudad que no tiene límites conocidos, ¿es algo parecido a la ciudad de los gatos? No me atrevería a entrar allí y perderme por unos espacios que, desde fuera, se antojan tan irreales como la paradójica ciudad creada por la mente del genio japonés. Viendo esto se comprende porque fue capaz de imaginar algo así.
Son muchos carriles modernos que unen Delhi con Agra, ordenado, desordenado, puede pero no alcanza, irradia una luz lúgubre amparada por un día que amenaza tormenta.
Ojos perezosos que se internan en un horizonte de arrozales y tétricas chimeneas de tétricos hornos para cocer, tal vez, tétricos ladrillos que parirán espacios indefinidos de algo parecido a la felicidad. Me gustaría impregnarme de ese mundo, es lo que tiene el triángulo de la India, nunca es suficiente: quieres más luz, más olores, más rostros cansados, más espacios perennes, más colores. Quieres, en definitiva, comprender más.
Algo así, en una pequeña dosis pasa como en un sueño artificial que se aproxima más a la vigilia que a estar realmente dormido. Los sentidos a flor de piel vagan por paisajes verdes, húmedos, cenicientos... Comparten camino con gente encogida, tostada por un sol que nunca llega a brillar como en los cuadros de Van Gogh. Quisiera estar allí observándolos detenido en el margen de la carretera, preguntarles que significa para ellos esta arteria, no se me ocurre que pensar, no soy capaz evidentemente, de sentirme sintiendo allí lo que sentiría vestido con un sencillo traje blanco que malamente alcanza a cubrir el cuerpo.
¿Y los elefantes? ¿Dónde están los elefantes? Es lo único que falta para completar un paisaje tópico al lado del monstruo que nos conduce a darnos de bruces con el Taj Mahal. Debería ser obligatorio conocerlo, imaginarse por lo menos una armonía así. Salman Rushdi lo definió con precisión: la realidad siempre supera la ficción.
Alejado del dolor, un domingo tormentoso del mes de julio, volví a darme cuenta de que el mundo es tan grande que merece la pena vivirlo. Pequeñas cosas alejados de los grandes circuitos son las que nos hacen sentirnos viajeros volviéndonos tan livianos como cuando abandonamos el cuerpo. Me pregunto cómo son el resto de los días allí cuando no estamos, cómo son, en definitiva sus días y si son capaces de percibir ellos un domingo cualquiera del mes de julio con la serpiente que los divide vomitando ruidos e historias que les son totalmente ajenas.
Gente en movimiento en todas las direcciones. Un área de servicio que podría estar en cualquier país del mundo con este tipo de instalaciones. Quise entrar para verlos, era el único occidental en aquel espacio en el que se mezclaba el calor con multitud de olores indefinidos. Uno, dos, tres segundos y salgo en busca de más calor y humedad. Pienso: así es como es una tarde de domingo cualquiera de cualquier mes de julio a muchos miles de kilómetros. A veces, cuando la mente se vacía, los pienso allí descansando para volver a enfrentarse a sus vidas... Y cuando llueve, y cuando es diciembre, y cuando inician unas vacaciones. El uso que hacemos de nuestro cerebro es tan insignificante que dificulta la percepción de determinados matices de las cosas que se producen fuera de nuestro ámbito. Desde que observo estas cosas me gusta jugar a recordar como era y como estará siendo cuando aquí sucumbe un verano que sí, esta vez llegó a tiempo.
No estoy seguro de que pueda imaginarlos corriendo por el arcén de una autopista durante kilómetros y kilómetros en las inmediaciones del monstruo que acabará por engullirlo todo. Aquí algunos con el torso desnudo trotando suave bajo una luz que declina, allí otros reposando el esfuerzo... ¿Por qué no corren entre los arrozales? Yo lo haría, por eso no los olvidé y vuelve a mi cabeza sin esperarlo, sin entender por qué. ¿Qué hacen cuando regresan a casa? ¿De qué tienen miedo? ¿Tienen miedo? ¿Están asustados de la luz de su país? ¿Qué pensarían si yo me pusiera a correr con ellos? Los había visto enfrentarse al frío, a la nieve y a la falta de oxígeno de las montañas cubiertos por simples plásticos de los que se utilizan para fabricar bolsas de basura, nunca me imaginé que alguno de esa especie de humanoides recubiertos de plásticos industriales pudiera entrenar su cuerpo en el arcén de una de las autopistas que rodean al monstruo que se alimenta de vidas.
Casi nunca, sus ojos negros apagados, transmiten nada. Es muy difícil imaginar que piensan mirándole a unos ojos que, sólo en ocasiones, emiten algo parecido a un destello similar a la emoción. Los veo rodeándome al regreso de una cumbre para felicitarme y hacerme mil preguntas que no doy respondido, sus caras nunca dejan intuir lo que su espíritu quiere saber. Hombres, mujeres, da igual. Y yo, allí parado con los mismos ojos lunáticos de siempre tras cruzar de nuevo la delgada línea roja, querría contarles que vivo en un lugar sin ruidos, ni calor, ni humedad y que corro por la tierra desnuda rodeado de una luz verde, transparente...
Autobús parado en el medio de la serpiente que vomita ruidos, una mujer caminando por el arcén, sin prisa. En la mano derecha una pesada maleta. El cuerpo cubierto por un llamativo sari oscuro. También se dirige al monstruo... Siento miedo.