Mostrando entradas con la etiqueta antiguas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta antiguas. Mostrar todas las entradas

jueves, 25 de abril de 2013

QUIROGA I

Estas imaxes pertencen a coleccións particulares que foron dixitalizadas pouco a pouco. A única finalidade de expoñelas aquí  é que estean todas xuntas e podamos botar unha ollada á evolución da nosa paisaxe no tempo. Como non son miñas, véxome na obriga de advertir que queda totalmente prohibida a súa difusión ou reprodución por calquera medio sen o debido consentimento, co risco de crear un conflito para min que son o titular deste espazo.
A meirande parte das mesmas forman parte da colección de Eugenio Bobillo, home inquedo e metódico. Grazas á recompilación que fixo ao longo da súa vida, hoxe podemos coñecer mellor como é o sitio onde vivimos. Alguén dixo: "somos o que vivimos" eu atreveríame a engadir que "somos o que fomos".
O espazo estará sempre en construción e medrará a medida que vaia aumentando o arquivo dixital porque unha imaxe, si non se pode ver ou non se amosa é como si non existira.
Moitas grazas a todos pola comprensión e a axuda para conservar estes anacos do pasado.

These pictures belong to private collections which were digitalized little by little. The main point of exhiving then here is to have then all together so we can have look at the evolution of our landscape in the course of the time. Since they are not mine I have to warm you that their reproduction and use is banned, otherwise it will be a risk on my account as I am the owner of this blog.
Most of the pictures are part of Eugenio Bobillo's collection, a methodic and restless man. Thanks to the compendium he has made all his life, we can nowadays know the place where we live better. Somebody said: "we are what we live", I would dare say more: we are what we were.
This place will always be changing and growing as the same time as the digital file because a picture if I can't be seen or if it isn't shown, it's like if it didn't exist.
Thanks you very much to everybody for the understanding and the help given to preserve these pieces of the past.

Ortofoto do voo americano de 1956?. Col. Eugenio Bobillo

Vista dende a Conchada (norte). Cronoloxía aproximada 1956. Col. Eugenio Bobillo

Vista dende a Conchada (noroeste). Década dos 60. Col. Eugenio Bobillo

Vista dende o sur. Década dos 60. Col. Eugenio Bobillo

Quiroga dende a Conchada (norte). Década dos 60. Col. Eugenio Bobillo

Eugenio Bobillo na Conchada. Ano 1970. Col. Eugenio Bobillo

Quiroga dende as Penas do Pendón. Ano 1940

Ponte de Vilaverde. Ano 1904. Col. Eugenio Bobillo
Nun documento de 1671 xa se fai referencia á Ponte de Vilaverde da Pousa en Quiroga (atopado na Real Audiencia-Vecinos, leg. 3818, nº27): "...dicha puente está en camino real, vereda desde Castilla a la ciudad de La Coruña y Santiago y la más necesaria de invierno quando se toman los puertos de Cebrero de niebe. Y dicho río de la Quiroga es caudaloso y rápido y que mucha parte del año no se badea ni a pie ni de a cavallo...". No mencionado docmento faise referencia sobre a achega de 469 reais para poñer a mencionada ponte. Aida Menéndez. La Voz de Galicia. Domingo, 16 de maio de 2010. Pax. L5.

Rúa principal de Quiroga dende o estanco. Década dos 40.

Corpus do ano 1963. Parte superior da rúa do Caurel. Col. Eugenio Bobillo

Corpus de 1968. Fronte a casa do Concello dende o Bar Vicente. Col. Eugenio Bobillo


Corpus ano? Dende o "Derroche", cruce da estrada do Caurel. Col. Eugenio Bobillo

Porta de entrada á finca da casa de San Martiño de Abaixo. Foto do libro Fortalezas de Lugo y su provincia de Manuel Antonio Vázquez Seija. Tomo I. Pax. 300

Conxunto da casa de San Martiño de Abaixo vista dende o suroeste. Col. Eugenio Bobillo

Fachadas sur e sureste da casa de San Martiño de Abaixo. Col. Eugenio Bobillo

Fachada norte da casa de San Martiño de Abaixo. Col. Eugenio Bobillo

Entrada oeste de Quiroga, vista dende "a Patrona". Col. Eugenio Bobillo

Centro de Quiroga. Anos 60?

Rúa principal de Quiroga en festas. Anos 70.

Quiroga en festas. Anos 70

Entrada oeste de Quiroga. Anos 70.

Vista de Quiroga e a ponte nova dende Recubao. Ano 1975.

Praza Maior de Quiroga. Ano 1975.

Primitivo "Derroche" antes de 1919 no lugar que despois ocupou o Bar Vicente. Col. Eugenio Bobillo

El Derroche, 1919. Probablemente aínda sen rematar. Col. Eugenio Bobillo

"O Derroche". Ano 1919. Col. Eugenio Bobillo

"O Derroche". Fachada da rúa Arroio. Ano 1924. Col. Eugenio Bobillo

"O Derroche". Ano 1928. Col. Eugenio Bobillo

Saíndo do cine de Quiroga inaugurado no ano 1962. Anos 60. Col. Eugenio Bobillo

Entrada do cine de Quiroga inaugurado no ano 1962. Anos 60?. Col. Eugenio Bobillo

Echente do río Sil ao seu paso pola ponte vella de San Clodio no ano 1959. Col. Eugenio Bobillo

Enchente dos ríos Sil e Quiroga ao seu paso por Quiroga. Ano 1959. Col. Eugenio Bobillo

Gravado da ponte vella da Vergaza.

Construcción da ponte nova entre Quiroga e San Clodio. Anos 70. Col. Eugenio Bobillo

Construcción da ponte nova entre Quiroga e San Clodio. Anos 70. Col. Eugenio Bobillo

Construcción da ponte nova entre Quiroga e San Clodio. Anos 70. Col. Eugenio Bobillo

martes, 23 de abril de 2013

CASTELO DOS NOVAIS

Estas imaxes pertencen a coleccións particulares que foron dixitalizadas pouco a pouco. A única finalidade de expoñelas aquí  é que estean todas xuntas e podamos botar unha ollada á evolución da nosa paisaxe no tempo. Como non son miñas, véxome na obriga de advertir que queda totalmente prohibida a súa difusión ou reprodución por calquera medio sen o debido consentimento, co risco de crear un conflito para min que son o titular deste espazo.
A meirande parte das mesmas forman parte da colección de Eugenio Bobillo, home inquedo e metódico. Grazas á recompilación que fixo ao longo da súa vida, hoxe podemos coñecer mellor como é o sitio onde vivimos. Alguén dixo: "somos o que vivimos" eu atreveríame a engadir que "somos o que fomos".
O espazo estará sempre en construción e medrará a medida que vaia aumentando o arquivo dixital porque unha imaxe, si non se pode ver ou non se amosa é como si non existira.
Moitas grazas a todos pola comprensión e a axuda para conservar estes anacos do pasado.

These pictures belong to private collections which were digitalized little by little. The main point of exhiving then here is to have then all together so we can have look at the evolution of our landscape in the course of the time. Since they are not mine I have to warm you that their reproduction and use is banned, otherwise it will be a risk on my account as I am the owner of this blog.
Most of the pictures are part of Eugenio Bobillo's collection, a methodic and restless man. Thanks to the compendium he has made all his life, we can nowadays know the place where we live better. Somebody said: "we are what we live", I would dare say more: we are what we were.
This place will always be changing and growing as the same time as the digital file because a picture if I can't be seen or if it isn't shown, it's like if it didn't exist.
Thanks you very much to everybody for the understanding and the help given to preserve these pieces of the past.


Torre da campana ou dos clérigos. Castelo dos Novais? Foto. Internet

Castelo dos Novais dende a estrada vella. Antes da construcción da estrada N-120. Col. Eugenio Bobillo. A foto orixinal e de Carlos Díaz Gallego e pódese ver en : http://www.asfotosdocarlos.com


Manuel Julio Platero Campos
Linajes de Castillo de los Novaes.
           Fue señor de esta torre, D. Alonso Hernández de Novaes, que se halló con el Conde D. Enrique de Lorena en la conquista de Portugal. Estuvo casado con Doña María Ruiz de Biedma, teniendo por hijo a D. Hernán Alonso de Novaes, que floreció en tiempo del primer monarca portugués, D. Alonso Enríquez, y casó con Doña Teresa Egas, siendo hijo de este matrimonio D. Vasco Hernández de Novaes, que casó con Doña Inés Godínez, y de ellos fue hijo don Hernán Vázquez  de Novaes, que contrajo matrimonio con Doña Elena Martínez, y fueron padres de D. Martín Hernández de Novaes, que estuvo casado con Doña Sancha Fernández de Riva de Visela.
            Tuvieron por hijo a D. Vasco Martínez Alonso y Pimentel, el primero que usó este apellido. Ejerció el cargo de Paje y después Consejero y Privado del Rey de Portugal, D. Enrique III, que por su lealtad le nombró además Merino Mayor de Portugal, cuyas mercedes, según la historia, disfrutó poco tiempo, pues debido a intrigas de los cortesanos, fue derribado de su privanza, y ofendido D. Vasco por ello se pasó con con 200 hombres de a caballo a servir al Rey de Castilla, D. Alfonso X el Sabio, que estaba en guerra con su hijo, el infante D. Sancho. Estuvo casado con Doña María Añez de Fornelos, siendo hijo suyo D. Alonso Vázquez de Pimentel, que sigue y Doña Urraca Alonso, que casó con D. Nuño Hernández, Almirante de Portugal, en tiempos del Rey D. Dionís.
            La familia de los Pimenteles salió de Galicia (dice el P.Gándara) con el apellido de la torre o castillo, que fue su antiguo solar de Novaes, en tierra de Quiroga, y que en la toma de Lisboa, se halló Vázquez Fernández de Novaes, que hizo casa solariega de este mismo apellido en Portugal, en tierra de Riva de Visela.
            El mismo autor refiere, que en el catálogo que el Conde D. Pedro hizo de los caballeros portugueses, que por ganar honra vinieron a la conquista de Sevilla, muchos de los que eran antiguos solares de Galicia, se comprende a D.Pedro Novaes, el viejo, y añade que es muy notable la historia de este caballero, que D. Pedro, cuenta, era natural de Galicia y que en él da principio la de este apellido, que es el primitivo que tuvieron los Pimenteles, Condes de Benavente, cuyos antiguos ascendientes fueron señores del castillo de Novaes y su tierra, cerca de Quiroga, y después que pasaron a Portugal, hicieron otro solar en tierra de Guimaraes, al que llamaron también Novaes.
            D. Vasco Martínez murió con su hijo D. Alonso, peleando en el campo llamado de la Verdad, cerca de Córdoba. Su otro hijo, D. Nuño Vázquez Pimentel, después de batirse valientemente en esta batalla, siguió prestando servicios al Monarca hasta que se retiró y pasó a residir en la torre de Novaes, de Quiroga, de la cual fue señor.
            Estuvo casado con Doña Elvira Ramírez de Valcarce, hermana del primer Adelantado de Galicia, García Ramírez de Valcarce. Tuvieron por hija a Doña Inés García de Valcarce Pimentel, señora de la misma torre, quien casó con su primer hermano D. Pedro García González de Valcarse y Balboa, hijo segundo del referido Adelantado, a quien su padre, en el mayorazgo que fundó en 25 de septiembre del año 1329, en su testamento, escrito en gallego, llamaba en segundo lugar a falta de hijos legítimos, a su hermano mayor, D. García Rodríguez de Valcarce, segundo Adelantado de Galicia.
            A varios señores de torre de Novaes, ocurrió lo mismo que a D. Nuño Vázquez Pimentel, que no tuvieron hijos varones y dejaron por sucesores a sus hijas casi únicas o primogénitas, las cuales contrajeron matrimonio siempre, con hijos de las principales y más destacadas familias de Galicia.
            El Conde de Lemos, en correspondencia que en el año 1716 mantenía con D. Álvaro Francisco López de Quiroga, cuarto abuelo del Conde de Torre Novaes, por la casa de Espasantes, le llamaba “mi estimado pariente”, lo mismo que lo hacía el Conde de Amarante, en afectuosas misivas que le dirigía en el año 1704.
            Los señores de la torre de Novaes, usaron en primer lugar, con algunas variantes, el apellido patronímico o de su varonía, conservando sin embargo el gentilicio de Quiroga y así se hallan en sus genealogía, entre otros, los de García Valcarce de Quiroga, Rodríguez de Quiroga, Quiroga y Losada, López de Lemos de Quiroga y López de Quiroga. Estos señores volvieron al primitivo apellido de los Vázquez de Quiroga, en el padre del Conde de Torre Novaes, D. Antonio María Vázquez de Quiroga, quien usó desde un principio este apellido, por determinarlo y exigirlo una cláusula del vínculo que poseía de la casa de Lusía, cuya descendencia procede también de los de Torre Novaes.
            Por Real Decreto de 20 de noviembre de 1852, se otorgó la merced del título de Castilla con la denominación de Conde de Torre Novaes de Quiroga y Vizconde de Espasantes, al Excelentísimo Sr. D. Manuel María Vázquez Queipo de Llano, Abogado de los Tribunales, Senador del Reino, Comisario regio de Agricultura de la provincia de Lugo, y seis veces Diputado a Cortes por la misma; el de Conde para sí, sus hijos y sucesores legítimos, y el de Vizconde, para los primogénitos de su casa. Tal merced se hizo teniendo presentes sus méritos personales, así como los servicios prestados por su padre en la guerra de la independencia y “atendiendo a la antigüedad y entronques de su casa con otras distinguidas del reino, oída la Sección de Gracia y Justicia del Consejo Real y de acuerdo con el parecer del de Ministros”.
            Estuvo casado en primeras nupcias, con su prima Doña María Ramona de Quiroga y Prado, hija de los señor D. Juan Bernardo de Quiroga y Uría, antiguo Diputado de las Cortes de Cádiz y de Doña Manuela Prado y Neira, hermana del Marqués de San Martín de Hombreiro y señores que fueron del Hivedo y Figueirido, y en segundas nupcias, también con otra prima suya llamada Doña María del Carmen Valledor Sánchez Jalón, señora de Justás y de Maríz.
            De este Conde fue hijo primogénito y como tal Vizconde de Espasantes, el Licendiado D. Vicente Vázquez de Quiroga Queipo de Llano, Diputado provincial por la ciudad de Santiago y Diputado a Cortes por el distrito de Quiroga.
            Fueron hermanos del Conde, D. José María Vázquez Queipo, Regente de la Audiencia de Puerto Rico, durante siete años y Caballero Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica; D. Vicente Vázquez Queipo, eminente hombre de ciencia y destacado político. Desempeñó cargos de Subsecretario de Gobernación, Director general de Ultramar, Senador del Reino, Magistrado honorario del Supremo Tribunal de Guerra y Marina y del Mayor de Cuentas del Reino, Consejero de instrucción Pública, individuo de número de varias sociedades literarias nacionales y extrajeras, Doctor en Leyes en la Universidad de Valladolid y Catedrático de Matemáticas sublimes de la misma, a los 18 años. Es autor de las famosas tablas logarítmicas y de otras notables publicaciones. En 1860 el instituto de Francia le concedió el primer premio de numismática, por su trascendental trabajo titulado Essai sur les systémes métriques et monétaires des anciens peuples despuis les premiers temps jusqua la fin du Dalifat d’Orient. Murió en Madrid el 11 de marzo de 1893; y D. Felipe Antonio Vázquez Queipo, Administrador Principal de Correos de Término en las ciudades de Zaragoza y de Cádiz, y Secretario honorario de S.M.
            En el año 1903 poseía el Condado de Torrenovaes, D. Francisco Javier Vázquez Montoto, que no tuvo hijo varón, sucediéndole su hija Doña Pilar Vázquez del Río, que actualmente lo representa.
            De la estirpe de los Vázquez de Novaes, o Pimenteles, descienden en España muchas antiguas familias de los más destacados linajes, como los Condes de Benavente, los Duques de Cadaval y de Veraguas, los Marqueses de la  Bañeza, los Condes de Oñate, etc. Varios de estos nobles, entre ellos el Conde de Benavente, ponen como uno de sus primeros timbres, el de descendiente de la torre de Novaes de Quiroga, lo que puede verse en algunos títulos antiguos de curatos expedidos por dicha casa, y tanto por línea paterna como materna, cuenta el Conde de Torrenovaes en sus ascendientes, a varios varones insignes en armas, letras y dignidades de las primeras del Reino.
            De todo lo anteriormente expuesto se deduce que la familia de Vázquez de Novaes, o Vázquez de Quiroga, es una de las más antiguas de Galicia y de las más ilustres en nuestra provincia. Los individuos de ella han acreditado, en todo momento, su señorío y caballerosidad, distinguiéndose por su lealtad y servicios prestados a sus soberanos y al Estado en los elevados puestos y misiones que han desempeñado, obteniendo por ello señalados honores y condecoraciones.

jueves, 18 de abril de 2013

QUIROGA II. SAN MARTIÑO: CABEZUDOS E PROCESIÓNS. RECUNCHOS DE QUIROGA: ACTUAL RÚA REAL

Estas imaxes pertencen a coleccións particulares que foron dixitalizadas pouco a pouco. A única finalidade de expoñelas aquí  é que estean todas xuntas e podamos botar unha ollada á evolución da nosa paisaxe no tempo. Como non son miñas, véxome na obriga de advertir que queda totalmente prohibida a súa difusión ou reprodución por calquera medio sen o debido consentimento, co risco de crear un conflito para min que son o titular deste espazo.
A meirande parte das mesmas forman parte da colección de Eugenio Bobillo, home inquedo e metódico. Grazas á recompilación que fixo ao longo da súa vida, hoxe podemos coñecer mellor como é o sitio onde vivimos. Alguén dixo: "somos o que vivimos" eu atreveríame a engadir que "somos o que fomos".
O espazo estará sempre en construción e medrará a medida que vaia aumentando o arquivo dixital porque unha imaxe, si non se pode ver ou non se amosa é como si non existira.
Moitas grazas a todos pola comprensión e a axuda para conservar estes anacos do pasado.

Genucho, alí onde estés, aquí están as túas imaxes. Supoño que che gustará repasalas con nós e non cheguei demasiado tarde. E ben verdade que non se pode volver atrás pero a memoria continúa viva, non esmorece fácil. A remolque como en moitos aspectos da vida hai que ir chegando e as túas imaxes van chegando. Descansa en paz.

These pictures belong to private collections which were digitalized little by little. The main point of exhiving then here is to have then all together so we can have look at the evolution of our landscape in the course of the time. Since they are not mine I have to warm you that their reproduction and use is banned, otherwise it will be a risk on my account as I am the owner of this blog.
Most of the pictures are part of Eugenio Bobillo's collection, a methodic and restless man. Thanks to the compendium he has made all his life, we can nowadays know the place where we live better. Somebody said: "we are what we live", I would dare say more: we are what we were.
This place will always be changing and growing as the same time as the digital file because a picture if I can't be seen or if it isn't shown, it's like if it didn't exist.
Thanks you very much to everybody for the understanding and the help given to preserve these pieces of the past.


San Martiño: procesións e cabezudos

Magosto de San Martiño na praza Maior. Na foto entre outros: Francisco Carbón. Col. Eugenio Bobillo

Cabezudos na rúa Arroio. Ano 1970. Na foto aparece recoñecible David Corral. Col. Eugenio Bobillo

Cabezudos na rúa Arroio. Ano 1970. Na foto, en primer termo, Xoan Rolo. Col. Eugenio Bobillo

Cabezudos na rúa Arroio. Ano 1976. Col. Eugenio Bobillo

Procesión de San Martiño na actual rúa Real. Col. Eugenio Bobillo
Xigantes e cabezudos na actual rúa Galicia. Col. Eugenio Bobillo

Procesión de San Martiño na actual rúa Real. Col. Eugenio Bobillo

Recunchos de Quiroga: actual rúa Real
Actual rúa Real, treito superior. Ano 1971. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito superior. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito inferior. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito inferior. Colexios novos en construcción, ano 1971. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, fronte o "Derroche". Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito superior. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito inferior. Col. Eugenio Bobillo

Casa da palmera. Col. Eugenio Bobillo

Treito superior da actual rúa Real. Col. Eugenio Bobillo

Souto do Toural. Na actualidade ocupado polo Centro Médico. Col. Eugenio Bobillo

Rúa do Lago, actual rúa río Sil. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito inferior. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa Real, treito superior. Anos 50?. Col. Eugenio Bobillo

Actual rúa do Caurel. Ano 1980. Col. Eugenio Bobillo

Vista da actual rúa Real dende o barrio de abaixo. Anos 70?. Col. Eugenio Bobillo