Aconcagua 2005: Plaza de Mulas 4.300 m - Nido de Cóndores 5.450 - Plaza de Mulas.

O día prometía e non defrauda; aquí nunca defraudan. Ás 9 h estou en marcha, as primeiras ramplas son duras e vou a modiño parando a respirar cada poucos metros. Amósome ansioso, aínda que levo varios días na montaña é a primeira vez que camiño realmente cara ao Aconcagua. Despois do Semáforo, paso clave desta ruta, Piedras Conway (4.740 m.); noto que algo non vai ben, empezan as molestias estomacais. Outro esforzo, de Piedras Conway a Campo Canadá (5.050 m): pensaba comer aquí pero non podo atravesar bocado, peor, non podo nin beber. O único que consigo meter é unha pastilla para o estómago. Estou preocupado e dubido pero finalmente imponse a cabeza: respiro fondo e cunha cadencia disciplinada, metendo, polo tanto, moito aire. Avanzo con lentitude pero en pouco tempo noto unha agradable melloría, paso de estar completamente afundido a unha satisfactoria sensación de plenitude. Respirar axeitadamente é fundamental. Chego a Cambio de Pendiente (5.370 m), baixo o Gran Acarreo, por fin podo comer e beber sen problema. Miro o cumio, parece que está... incriblemente cerca. Trato de non acomodarme, queda unha hora para chegar a Nido e descargar esta mochila que me tortura. Travesía en suave ascensión e diante dos meus ollos o C1 de Nido de Cóndores (5.450 m). Xa non é moi cedo e aparecen unhas nubes que non me gustan nada. Non vou sobrado pero son capaz de montar a tenda e deixala ben asegurada para evitar que o vento previsto marche con todo. Sen tempo para especular, localizo Berlín (5.930 m) e a barreira rochosa que dá acceso a Plaza Cólera (6.000 m) onde instalarei o C2. Non parece moi lonxe pero haberá que subir bastante carga.Mochila valeira e todo costa abaixo (xa se sabe; cara a abaixo ata a m... corre), o que leva subir entre 7 e 8 horas, baixase en 1 h e 30'; chego o C.B rendido pero satisfeito. A satisfacción dura un minuto, acabo de recordar que mañá terei que volver a subir con máis carga e pensando en quedar alí a durmir...

Aconcagua 2005: Plaza de Mulas - Cerro Bonete 5.004 m - Plaza de Mulas.

Día de feira en Quiroga. Outro chanzo na aclimatación será o Cerro Bonete de 5.004 m; a súa ascensión faise nunha xornada e non ten ningunha dificultade agás a propia da altura. Subo lentamente gozando da vista da cara oeste do Aconcagua en toda a súa magnitude, recoñecendo todos e cada un dos lugares polos que terei que pasar. Cando miro cara ao cumio penso que, tendo en conta a hora que é, haberá alguén alí arriba. Dende a cima do Bonete ¡¡¡miúda vista!!!, localizo os cerros Tupungato, Mercedario, del Plomo, etc, etc. Baixo como un foguete porque cada vez me encontro máis apampado. Arriba atópome cun noruegués vermello coma un camarón, ¿qué pintará aquí un noruegués?. De regreso ó C.B, un respiro e acabo de ordenar todo o que portearei mañá ao C.1 en Nido de Cóndores. Agora veñen tres días duros e decisivos para alcanza o obxectivo.

Aconcagua 2005: Plaza de Mulas 4.300 m.

No meu plan (porque teño un plan) hoxe toca... descanso e preparativos sen esforzo. Tratarei de deixalo todo listo para empezar os porteos pasadomañá; alimentación, gas, e material de altura quedan “perfectamente” organizados, agora só hai que poñelo arriba. Non sei como se darán as cousas pero estou decidido a montar dous campos de altura, un en Nido de Cóndores 5.400 m e outro en Plaza Cólera 6.000 m.Pola tarde achégome ata o glaciar que baixa dos cerros Cuerno e Catedral a enredar nos penitentes de xeo e a mover algo o corpo para que non se acomode.O resto do día, que xa non é moito, fomento as relacións sociais; nun lugar como Plaza de Mulas resulta moi interesante. Todo está listo para empezar a subir, pero antes.

Aconcagua 2005: Confluencia 3.300 m - C.B. Plaza de Mulas 4.300 m.

Ás 8 estou preparado para saír cara ao C.B de Plaza de Mulas, a noite foi reconfortante e non hai secuelas do mal estar estomacal do día anterior. A xornada preséntase dura e interesante: moitas horas camiñando e 1.000 m de desnivel para chegar a unha altura significativa na que haberá que instalarse confortablemente para pasar uns cantos días.Cruzo o río Horcones e ascendo pola súa quebrada ata o Bloque Solitario que inicia a Playa Ancha; superar este treito ata Piedra Ibañez require bastante calma, o desnivel é suave pero trátase dun deserto de pedra de moitos quilómetros só recompensado polas marabillosas vistas sobre os Cerros Tolosa, de los Dedos e Morro. Unha vez que entro en Playa Chica a cousa cambia, xa podo ver Plaza de Mulas baixo o impresionante Cerro Cuerno, testemuña impasible de toda a ascensión pola cara noroeste do Aconcagua. O continuo cruce coas mulas, no estreito sendeiro, fai divertida esta parte da aproximación. Teño un montón de fotos do espectáculo que ofrecen aquí estes sufridos animais e os non menos sufridos arrieiros.Sen tempo para reaccionar estou baixo a Cuesta Brava, de fronte o Cerro Cuerno (5.400 m) e á dereita a cara oeste do Aconcagua, cando a vexo por primeira vez resúltame tan familiar que non me sorprende moito; esta paisaxe levaba moito tempo na miña cabeza.Plaza de Mulas non pode describirse en poucas liñas, é un lugar curioso con xente moi curiosa e non da a sensación de estar a 4.300 m. Chego, observo e me concedo uns minutos de emoción, o xusto, hai moito que facer e hai que facelo moi a modo.En principio síntome ben pero despois de montar a tenda e reforzala con pedras é como si me pasara unha apisoadora por riba. Respiro fondo e con calma, bebo e trato de non abandonarme; en poucos minutos estou recuperado. Por hoxe é suficiente.

Aconcagua 2005: Confluencia 3.300 m Plaza Francia - C.B. da Parede Sur (4.000 m) - Confluencia.

Atópome moi tranquilo, marchou a ansiedade, isto permite unha noite reparadora sen sobresaltos. O día de hoxe é o primeiro do meu plan de aclimatación; ascenderei ata a base da parede sur e permanecerei alí ata media tarde se o tempo non empeora, logo volverei durmir a Confluencia.Todo foi segundo o previsto, estar baixo esta parede déixame abraiado; había xente agardando a súa oportunidade para subir por algunha das súas vías surrealistas... Camiño paseniño, bebendo cada pouco e tirando fotografías sen parar. Despois de xantar moito e moi a présa teño que botar fora todo o que metín, primeira advertencia. O tempo, como todas as tardes, empeora rápido e imponse baixar lixeiro ata Confluencia un pouco antes do que pensaba.

Penitentes (2.600 m) - Confluencia (3.300).

Día dos reis magos. Sei que virán noites peores pero estou moi animado. Antes de entrar no parque dúas cousas reclaman a miña atención: o Cemiterio de Andinistas e Puente del Inca (2.700 m), lugar moi curioso no medio da nada cun balneario de augas termais abandonado.A partir de aquí deixo a civilización por uns días, non está mal. Pouco despois de Puente del Inca contemplo por primeira vez o Aconcagua: teño a Cara Sur diante dos meus ollos, penso: eu estou aquí e a montaña está aí, un pouco máis arriba, agora so hai que ter algo de sorte co tempo e atoparse ben (eu aínda non podía imaxinar todo o que quedaba para chantar os meus pés tan arriba).Na entrada ao parque os gardaparques entregan a cada visitante unha bolsa numerada para as deposicións en altura; é obrigatorio entregar “algo” cando saes baixo ameaza dunha multa de 100 $, menos mal que é doado facer trampa.Os trámites aquí son rápidos e poucos minutos despois gozo dos primeiros pasos dun camiño que agardaba dende hai tempo coa Cara Sur como testemuña. Estou un pouco emocionado.Pronto deixo atrás a Laguna de Horcones e teño o primeiro contacto coas mulas e os arrieiros, o medio de transporte do noso equipo e material ata o C.B en Plaza de Mulas (4.400 m) constitúe un dos espectáculos desta aproximación. As mulas non van de ramal ou ó paso, lévanas soltas a todo o que dan e cargadas con 60 kg como máximo. Os arrieiros son xente ruda e auténtica, respectuosos cos seus clientes-intrusos e cos seus animais que gozan dunha presencia inmellorable.A media tarde chego ao meu destino, campamento de Confluencia (3.300 m) pequena cidade de lona no medio dunha paraxe lunar; semella que algún artista tolo tivera coloreado as montañas: vermello, verde, azul, gris, negro... debuxan unha paisaxe próxima á irrealidade.Estou no lugar adecuado.

Aconcagua 2005: Mendoza-Penitentes (2.600 m).

Paso unha noite de soños inquedos pola tensión acumulada e o tremendo calor que vai neste país. Levántome tranquilo, pensando que hoxe darei un novo paso cara a arriba. Ás 12 h. sae o autobús que me levará a Penitentes antes deberei tramitar o permiso de estancia no Parque Provincial do Aconcagua: hai que realizalo en persoa e pasar antes polo banco a facer efectivos os 300 $ estipulados como prezo. Cada andinista recibe de xeito individual unha serie de indicacións precisas de cómo comportarse durante a súa estancia na montaña.Tres horas en autobús pola estrada que conduce ao paso de Uspallata, na fronteira con Chile, e chego á peculiar “estación de esquí” de Penitentes; aquí pasarei a miña primeira noite nos Andes nun refuxio da Federación Eslovena de Montaña (si, si, Eslovena). Dende este punto xa poden verse algunha montañas moi grandes como o Cerro Tolosa (5.300 m) e todo xira en torno á proximidade do Aconcagua, a entrada ao parque está a uns 10 km deste punto.Preparo a miña carga para as mulas e pronto a durmir.

Aconcagua 2005: Quiroga-Bos Aires-Córdoba-Mendoza.

Mendoza, hemisferio sur, pasou un día de tolos para alguén que considera que os avións voan de milagre. Chego rendido despois de escalas en Bos Aires e Córdoba; agora tocan unhas horas de descanso para repoñer forzas, cambiar de moeda e realizar as últimas compras. Mendoza é unha cidade bonita e con moito ambiente no solpor, hai que ter en conta que aquí están no verán; vaia contraste: saín de Quiroga cunha nevarada tremenda e en 24 horas o meu corpo está a 35º C e subindo.

Quiroga-Bos Aires-Córdoba-Mendoza.

Cando quero darme conta estou metido dentro dun avión enorme que cruza o Atlántico rumbo á Arxentina, xa non hai volta atrás. Non sei cando tiven a idea de intentar subir ó Aconcagua, supoño que en calquera cova, barranco, parede ou pico de calquera sitio. Nembargantes, recordo perfectamente que o primeiro paso desta montaña foi na primavera do ano 2004 despois de non sei cantos aprazamentos involuntarios; con calma, normalmente, todo chega. A partir deste momento sete meses de preparativos e moita ansiedade, podo dicir que ata que conseguín pechar o meu petate con algún quilo de máis a cousa non estivo clara.Nesta ocasión, na viaxe máis longa e con máis incógnitas ía estar só; na miña cabeza cando marcho de casa hai dúas ideas claras: -non sei como se desenvolverán as cousas (esta non é unha idea moi clara, pero está claro que é así), e por fin, libre, contento e no punto preciso para intentar esta ascensión.

VAL DAS FERVENZAS. A BAÑA. MACIZO DE TREVINCA.

Incredulidade: ¡O macizo de Trevinca practicamente está pelado cando o pasado luns estaba ateigado de neve!.

Sorpresa: ¡As fervenzas de xeo do val que se abre entre o Picón e o Acillino están formadas e destacan inestables na penumbra deste impresionante circo!.

Aínda que dende o ano 1.990 temos noticias da apertura de varios itinerarios no VAL DAS FERVENZAS por membros de MONTAÑEIROS CELTAS (Desnivel nº67. Páx 91-93), nunca tivéramos oportunidade de velas nestas condicións e moito menos de gozar escalando nelas.

O pasado domingo 7 de marzo foi o día. Quen nos ía dicir que despois da decepción da repentina retirada da neve poderíamos gozar dunha bonita xornada de escalada en xeo. A aproximación dende o coche levounos 1h e 15' despois de sufrir polas infernais pistas das canteiras de lousa que ameazan seriamente o macizo de Trevinca e a nosa estabilidade emocional. Unha vez no val do regato do Cuadro o panorama cambia e xa non hai rastro da actividade mineira, agás algunhas pistas que non van a ningures, e sempre diante dos nosos ollos a impresionante parede onde están penduradas en máis que dubidosa estabilidade as cascadas de xeo.

Unha vez valoradas as condicións; hai xeo pero nalgunhas partes semella insuficiente e corre a auga, decidimos intentar o percorrido de maior lonxitude do circo pero que parece máis fácil de protexer por discorrer encaixado na rocha a esquerda da denominada XELO'S FIESTRA.

A selección foi a estilizada fervenza PÍDENOS PERMISO, III-4, 105 m (segundo www.infohielo.com e Desnivel nº69, páx.85) cun percorrido disposto en chanzos nos que alternan varios treitos de entre 85-90º con outros máis suaves e pasaxes en rocha de entre III e IV+ para evitar zonas de xeo pouco espeso e polo tanto demasiado perigoso para progresar e colocar seguros.

O tempo empregado foi de 3 horas (cordada de dous) para unha escalada que en varias seccións delicadas precisou de moita paciencia e delicadeza pola mala calidade do xeo, en contraste con zonas onde gozamos dun medio de excelente calidade.

En canto ó material, as nosas actividades sempre tenden a ser “lixeiras”, levamos ademais do material persoal; -2. ½ cordas de 40 m. 4 friends números pequenos, -1 xogo de fisureiros, -7 cravos variados (3 v grandes, 3 v pequenos, 1 universal pequeno), -3 parafusos de xeo, -4 mosquetóns con seguro, -Aneis de cordino e cinta, 7 cintas exprés (4 cortas e 3 largas),e -1 maza.

Na parte superior do circo tivemos a oportunidade de contemplar outro marabilloso regalo da natureza en forma de fervenza de xeo: DIVINE, II-3, 30 m, en todo o seu esplendor, cunha aparencia de maior consistencia que as que arrancan no fondo da parede. Agardamos que o inverno tan raro que nos tocou este ano conceda cando menos outra oportunidade de volver ó xeo neste marco tan atípico como incomparable.

O retorno levounos 1h 30' despois de ascender ata a crista do Acillino para salvar o chanzo rochoso que pecha o circo pola dereita e poder gañar o val do regato do Cuadro por unha empinada ladeira. Novamente as pistas con pouco sentido e o coche na proximidade dunha monstruosa canteira.

Nesta ocasión regresamos a casa sorprendidos e moi, moi satisfeitos.

Ubaldo e Ramón Vila

NO MACIZO DO MONT BLANC.

-LUNS 5 DE AGOSTO-2002.
A nosa viaxe comeza en Quiroga ás 8 da mañá, un pouco máis tarde do previsto inicialmente xa que temos asumido que non chegaremos a CHAMONIX na mesma xornada. Aproveitando que temos tempo facemos unha incursión en ANDORRA e pasamo-la primeira noite xa en territorio francés, concretamente en BOURG MADAME.

-MARTES 6 DE AGOSTO-2002.
Levantamos cediño pero a nosa tenda completamente empapada da tormenta do día anterior atrasounos un pouco. Ás 9,30 estamos en marcha, tres paradas para estira-las pernas e outra para comer e as 20 h. estamos en CHAMONIX. Buscamos cámping, instalámonos e consultámo-lo parte meteorolóxico, hoxe chove a chuzos, mañá mellorará algo pero seguirá a inestabilidade. As montañas non se ven, pero chama a nosa atención a lingua de xeo do GLACIAR DES BOSSONS case pendurada sobre a vila. Xa no saco decidimos que na primeira xornada collerémo-lo tren de MONTENVERS (1.876 m) para ir o GLACIAR MER DE GLACE.

-MÉRCORES, 7 DE AGOSTO-2002.
O tempo efectivamente non é bo, non chove pero as nubes non deixan ve-las montañas. Ás 9 estamos na estación de MONTENVERS, a vista sobre o glaciar aínda que limitada pola néboa é impresionante. Acabamos de equiparnos e descendemos ata o glaciar despois de utilizar unhas escadas de ferro instaladas na cortada da parede, xa no xeo, calzamos crampóns e remontamos a modiño pola cunca de xeada. A medida que ascendemos imos deixando xente atrás. Non levamos un rumbo concreto, trátase dunha toma de contacto interesante, a mágoa é que coa néboa non podemos ver case nada e empeza a marmañar cando nos atopamos na cascada de xeo que da inicio ó GLACIAR DE TACUL e compre dar a volta, pero sorpresa a néboa desaparece por momentos e comprobamos onde estamos: deitados nun bloque no medio do glaciar a nosa imaxinación deixa de funcionar e os ollos incrédulos empezan a recoñecer algunhas montañas míticas como as GRANDES JORASSES e a AIGUILLE VERTE, pero esta visión dura un instante, a néboa volve a pecharse. Xa de volta na estación outra dose de montaña, a néboa ábrese e recortados no ceo e cunha cor negra que arrepía aparecen a agulla do PETIT DRU.

Mañá segundo o parte meteorolóxico sol ata media tarde. Trazamos un plan: ascenderemos ó MONT BLANC DE TACUL.

-XOVES, 8 DE AGOSTO-2002.
Despois dun día de desenfreo como o que nos ía tocar no TACUL é fácil comprender porque hai tantos accidentes neste macizo.
Ás 5 da mañá sona o espertador, xa hai ambiente no cámping. A primeira cabina cara a L’AIGUILLE DE MIDI (3.842 m) sae ás 6, a nos tócanos agardar un rato. Sobre as 7 estamos nunhas instalacións surrealistas, remorde a conciencia pero é un xeito doado de gañar altura e subir a 4.248 m, nunha xornada. En condicións precarias acabamos de prepararnos nun túnel escuro e venteado e como si nos viñeran perseguindo saímos disparados por unha aresta bastante aérea que baixa ó COL DE MIDI.

Fotos en medio dunha paraxe impresionante e empeza o ascenso pola empinada cara norte do TACUL, onde hai algún paso delicado sobre xeo e enormes seracs que ameazan con desprenderse sobre a nosa cabeza. Unha vez na espalda o panorama sobre o MONT MAUDIT e o MONT BLANC é grandioso.
Comemos e partimos cara o cumio; para chegar ata arriba hai uns pasos de mixto que non representan ningún problema, pero aquelo estaba como a feira do 10 de agosto en Quiroga e realmente hai que xogarse o tipo con perigosos cruces con xente inexperta que vaga a 4.248 m. como si estiveran na CONCHADA (monte quirogués). A vista é cando menos de conto, moi próxima a mole que forman DRUS, AIGUILLE VERTE, COURTES, DROITES, AIGUILLE DU JARDIN, GRANDES JORASSES, etc. No medio do mar de montañas sobresaen ó lonxe o CERVINO e o MONTE ROSA, segundo un guía madrileño miramos incluso o EIGER.

Pero pola súa proximidade o máis pavoroso é o abismo que forma a vertente BRENVA do MONT BLANC, realmente pon medo.

A baixada sen problemas e con moita calma, ás 17 h, estamos na estación das cabinas mecánicas e despois de dúas horas de espera, ás 19,30 h. en CHAMONIX.
Para mañá agárdase un empeoramento do tempo, xa vermos o que se pode facer.

-VENRES, 9 DE AGOSTO-2002.
O día aparece moi anubado aínda que non chove. Na tenda que temos ó noso carón vive dende onte un alpinista vasco chamado JUAN OIARZABAL. O noso sorriso é de orella a orella, pero temos moito que facer e non podemos prestarlle atención. Na casa dos guías recollemos información sobre escolas de escalada deportiva no Val de Chamonix, hai moitas e moi ven equipadas, decidimos comprar unha guía e pasámo-lo resto da xornada gozando da escalada en rocha nas zonas de COUPEAU, LES HOUCHES e LES GAILLANDS, hai grados para tódolos gustos. A última hora cando estábamos empolicados na primeira reunión dunha vía de moitos metros empezou a caer auga como se non chovera nunca: desastre, acabamos moi empapados e o noso material de escalada nin mencionalo.
A tardiña imos ata ARGENTIERE é unha pena pero non se ve nada.
O parte meteorolóxico é desalentador, tres días de mal tempo.

-SÁBADO, 10 DE AGOSTO-2002. FEIRA MAIOR DE QUIROGA.
A previsión cúmprese e chove a chuzos. Aínda que o día non promete nada iremos ata ZERMATT a especular. É día 10 de agosto e neva a copo tendido, algo non funciona. Non é necesario dicir que os nosos plans de mirar o CERVINO dende cerca resultan imposibles e despois dun día con estas condicións pensamos que a nosa ascensión ó MONT BLANC resultará imposible.
Non hai tregua, o parte anuncia choiva tamén para mañá.

-DOMINGO, 11 DE AGOSTO-2002.
Atopámonos algo máis animados porque o tempo experimentará unha melloría pola tarde e agárdase unha semana enteira de sol. Para celebralo faremos turismo, a ruta con visibilidade ten que ser alucinante: CHAMONIX, St.GERVAIS, UGINE, ALBERTVILLE, MOÛTIERS, BOURG St.MAURICE, PETIT St.BERNARD, COURMAYEUR, AOSTA, GRAN St.BERNARD, OSIERS, MARTIGNY, ARGENTIÈRE, CHAMONIX. Volta completa ó MACIZO DO MONT BLANC e marabillosas vistas sobre o PARQUE DO GRAN PARADISO. Dende AOSTA, nun intre que dura segundos admiramos ou pensamos que admiramos o CERVINO.
As previsións para mañá son moi alentadoras.

-LUNS, 12 DE AGOSTO-2002.
Deixou de chover e luce o sol. O noso obxectivo para hoxe céntrase no GLACIAR DES BOSSONS, escalaremos en xeo. Unha vez no glaciar remontamos ata unha parede que nos parece adecuada e poñémonos á tarefa, xa que o sol fará pronto deste lugar algo perigoso. Ás 12 vémonos obrigados a saír fuxindo polo bombardeo ó que nos somete o glaciar. A paraxe e fermosa e xa a salvo nun dos laterais, máis ou menos á altura de PLAN DE L’AIGUILLE, reflexionamos sobre a posibilidade de subir ó MONT BLANC. Baixamos convencidos de que mañá será o día do inicio da ascensión.
Despois de comer dirixímonos a escalar en rocha na escola de LES GAILLANDS onde coincidimos cuns vascos que tamén agardan o momento, xa consultaron o parte: durante a fin de semana caeron 50 cm de neve a 4.000 m. e está sen consolidar polo tanto risco alto de aludes, o que faltaba. Non poderá ser. As previsións son de tempo estable e soleado pero a xente desanímase e abandonan a idea do MONT BLANC.

MARTES, 13 DE AGOSTO-2002.
Nun lugar como este non se debe perde-lo tempo e ás 8 estamos agardando novamente o tren que nos levará a MONTENVERS, o primeiro día a zona do GLACIAR MER DE GLACE deixounos bo sabor de boca aínda que non podemos recrearnos na grandeza da paisaxe, por eso voltamos novamente.
Remontamos rapidamente ata a confluencia do GLACIAR DE TACUL co GLACIAR DE LESCHAUX e progresamos polo último ata o pe do refuxio de LESCHAUX, dende aquí o panorama sobre o GLACIAR DE TELEFRE e o grupo de L’AIGUILLE VERTE e grandioso, tamén situamos para outra vez o refuxio da COUVERCLE. Xantamos no centro do glaciar e pola tarde ascendemos ata o GLACIAR MALLET e polo mesmo ata o mesmo arranque do espolón que leva á PUNTA WALKER das GRANDES JORASSES. Esta parede non pode describirse con palabras, ademais estamos preto do DÔME DE ROCHEFOT e un pouco máis alonxado o atractivo DENT DU GEANT.
Ás 7 estamos de volta na tenda.
A previsión meteorolóxica é determinante, bo tempo con xeadas fortes que consolidarán a neve, ademais os rumores falan da existencia de que a pegada xa está aberta ata o cumio. Non hai dúbidas mañá será o día de inicio da ascensión ó MONT BLANC. Preparativos xa de noite e sonos inquedos.

MÉRCORES, 14 DE AGOSTO-2002.
LES HOUCHES-CAB. L’AIGUILLE DU GOÛTER (3.835 m).
Esta xornada prometía e non defrauda: ás 6,45 h. estamos na estación das cabinas que levan a BELLEVUE, sorprendentemente non temos que agardar vez e pronto chegamos á estación do tren que nos levará a NID D’AIGLE, neste punto a espera faise interminable xa que o tren non pasa ata as 8,45 h. Despois dun corto traxecto que nos deposita a 2.386 m., empeza unha tortuosa senda empedrada e sen neve que ascende rápido con marabillosas panorámicas sobre L’AIGUILLE DE BIONNASSAY e a propia AIGUILLE DE GOÛTER.. Son as 12 e estamos no campo de neve onde se atopa o REFUXIO TÈTE ROUSSE (3.167 m.). Calzamos crampóns e ó ataque; remontámo-lo campo de neve e directamente á famosa e perigosa escupideira, no flanqueo horizontal deste corredor realmente caen pedras e hai que fiar moi fino.

Xa na aresta de rocha onde hai que emprega-las mans, as cousas complícanse pola cantidade de xente ascendendo e descendendo, parece un formigueiro humano, é desproporcionado. Aínda que só levámo-lo imprescindible, que non é pouco, imos moi cargados e tomámo-lo con moita calma para non afundirnos fisicamente.

No treito instalado con cables de aceiro a cousa xa se ve doutro xeito, non pola seguridade, máis ben porque xa se está moi cerca. Son as 15 h. 15’, estamos no REFUXIO GOÛTER (3.835 m), un pequeno esforzo e ata a espalda de neve onde hai plataformas escavadas no xeo para monta-las tendas. Esta operación levounos un ratiño, despois compramos auga para hidratarnos rápido e fundimos neve para ter reservas e cociñar unha suculenta cea. A verdade que neste campo de altura as cousas sucédense coma nun sono, non parecía real. Fotos, cea, preparativos e ó saco ás 19 h.

XOVES, 15 DE AGOSTO-2002.
AIGUILLE GOÛTER (3.817 m)-MONT BLANC (4.810 m)-CHAMONIX.
Xusto no cambio de data sona o espertador, non se sinte ningún ruído e decidimos atrasar algo a saída. Almorzo e últimos preparativos, non queremos atopar a toda a tropa na comprometida aresta de LES BOSSES. Os cordóns das botas están conxelados e semellan de arame, daquela vai moito frío. É a 1, o tempo pasou rápido e compre saír cara o cumio, xa hai algunha cordada en marcha e será suficiente para non ter problemas no camiño, pronto estamos a dereita do DÒME DE GOÙTER (4.304 m) e hai que baixar ata o COL DE DÔME (4.240 m.) para inicia-la subida definitiva. Deixamos o REFUXIO VALLOT (4.362 m) á esquerda e o terreo empínase severamente, as estrelas confúndense coa a luz dalgunha cordada que anda moi arriba, agora xa non cabe dúbidas, subiremos. Con un pe detrás do outro e despois de perde-la pegada varias veces, entramos na aresta de LES BOSSES, non podo crer que estemos aquí, a falla de luz fai que non semelle tan aérea e afiada, decididamente ascendemos cara o amplo plató que conforma o cumio. Xa está, sinto alivio e moito frío no nariz e no dedo índice da man dereita. Son as 4 h.45’, e no cumio do MONT BLANC hai tres ingleses e un solitario que non di nada. Fotos na escuridade, xélida reflexión e os meus mocos conxelados baixo o pañuelo.

É suficiente, empeza o descenso. Coas primeiras luces, flipo, o contorno é impresionante, trato de plasma-lo en diapositivas que sairán moi escuras pero traerán recordos.

Na operación de fotografar tanta grandeza o meu bastón deslízase costa abaixo; non pasa nada desviareime para recollelo máis abaixo, como si estivera en FORMIGUEIROS (1.648 m). Cunha alarmante falla de sentido inicio unha diagonal sobre unha placa de puro xeo, que perigo, de pronto na miña cabeza sona un ¡non te pases de listo!; dou a volta cara á pegada con comprometidos pasos sobre un xeo cristalino e sen bastón, mágoa tíñalle cariño. Máis fotos e parada no VALLOT. Agora xa hai bastante luz e o DÔME DE GOÛTER tínguese de rosa, que espectáculo. Ás 7 h.20’ novamente na tenda. Moita auga, moitas galletas, dúas horas no saco e a desmonta-lo todo, estamos bastante recuperados para o último esforzo. Xa na aresta de rocha perdemos altura rápidos e seguros sen complicarnos nos poucos cruces que tivemos. Outros por desgracia non tiveron a mesma sorte. Ás 12 h. estamos no campo de neve do TÈTE ROUSSE, comemos, descalzamos crampóns e para abaixo. Son ás 15 h. e collémo-lo tren que conduce a BELLEVUE, e as 17 h. 15’, atopámonos novamente no cámping. Xa está, hai alivio e cansazo acumulado despois de moitos días de actividade.

-VENRES 16 E SÁBADO 17 DE AGOSTO-2002.
Regreso a Quiroga empregando o mesmo percorrido.